پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

نشست علمی « جنگ رمضان آیینه ای از تاریخ معاصر» تحلیلی عمیق از ریشه‌های تاریخی و تمدنی تقابل ایران با غرب (به‌ویژه آمریکا و اسرائیل) است. استاد نشست جناب آقای دکتر مهدی ابوطالبی بیان داشتند: این درگیری یک جنگ موقتی نیست، بلکه نبرد دو تمدن متفاوت است: تمدن سکولار غربی که بر پایه عقل بشری و منافع مادی بنا شده، در مقابل تمدن اسلامی ایران که بر پایه حاکمیت الهی و ولایت فقیه استوار است. سه درس اصلی و راهبردی از تاریخ برای پیروزی در این شرایط استخراج می‌شود: ۱. اهمیت حیاتی اتحاد مردم ذیل ولایت فقیه: تاریخ نشان می‌دهد هرگاه رابطه میان «امت» (مردم) و «امام» (ولی فقیه به عنوان نایب امام زمان) مستحکم بوده، پیروز شده‌ایم. نمونه‌های بارز شامل فتوای جهاد میرزای شیرازی در نهضت تنباکو، ملی شدن نفت با رهبری آیت‌الله کاشانی، و بسیج عمومی در دفاع مقدس است. در این موارد، حضور مردم و تبعیت از حکم شرعی، معادلات را به نفع ایران تغییر داد. برعکس، در دوره پهلوی اول و دوم که رابطه علما و مردم قطع شد و اعتماد عمومی تضعیف گردید، کشور دچار اشغال یا تسلیم در برابر بیگانه شد. بنابراین، کلید پیروزی فعلی، وحدت کلمه و اطاعت محض از دستورات ولی فقیه در عرصه‌های مختلف (سیاسی، اقتصادی، امنیتی) است. ۲. عدم اعتماد مطلق به بیگانگان: تجربه‌های تاریخی مانند جنگ‌های ایران و روس و ماجرای ملی شدن نفت، ثابت کرده است که کشورهای غربی (انگلیس و آمریکا) تنها به دنبال منافع خود هستند. حتی زمانی که وعده کمک دادند (مانند فرانسه در جنگ با روس یا آمریکا در دوران مصدق)، به محض تغییر موازنه قدرت یا منافعشان، پشت کردند و گاهی علیه ایران توطئه کردند (مانند کودتای ۲۸ مرداد). بنابراین، نباید امید توهم‌آمیز به واسطه‌گری‌های غربی یا حمایت‌های ظاهری آن‌ها داشت؛ تکیه باید صرفاً بر ظرفیت‌های داخلی باشد. ۳. رد مفهوم آتش‌بس به عنوان پایان کار: آتش‌بس‌های موقت معمولاً فرصتی برای تجدید قوای دشمن است، نه حل مسئله. تجربه جنگ‌های اخیر و حتی وقایع غزه و لبنان نشان می‌دهد که دشمن پس از آتش‌بس، حملات خود را تشدید می‌کند. هدف غرب، تسلیم کردن ایران است تا کنترل منابع و موقعیت ژئوپلیتیک خاورمیانه را در دست بگیرند. لذا پایان جنگ باید به گونه‌ای باشد که دشمن (آمریکا و اسرائیل) به پشیمانی کامل برسد و جرأت حمله مجدد را از دست بدهد. این امر تنها از طریق نمایش قدرت واقعی (مانند تاثیرگذاری بر تنگه هرمز) و تحمل هزینه‌های سنگین توسط دشمن امکان‌پذیر است، نه از طریق تضمین‌های دیپلماتیک بی‌اثر سازمان ملل. در نهایت، پیام اصلی این است که با اتکا به توان مردمی، وحدت زیر پرچم رهبری و دوری از خطای اعتماد به دشمن، می‌توان بر این چالش‌های تمدنی غلبه کرد.