پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

مديريت اجتماعي در انديشه اسلامي، فراتر از صرف اداره جامعه، بر مبناي ارزش‌هاي الهي و اخلاقي استوار است. يكي از مؤلفه‌هاي بنيادين اين مديريت، محبت است؛ نيرويي كه در قرآن كريم و روايات معصومان عليهم السلام به‌عنوان رمز پيوند و انسجام اجتماعي ياد شده است. پژوهش حاضر با بررسي منابع وحياني، در پي پاسخ به اين سؤال است كه محبت چه نقشي در كارآمدي و مشروعيت مديريت اجتماعي دارد ؟با توجه به نتايج، محبت، اساس ارتباط مؤثر ميان مدير و جامعه بوده و زمينه اعتماد، تعاون و وحدت را فراهم مي‌سازد. آيه شريفه «فَبِما رَحمَةٍ مِنَ اللَّهِ لِنتَ لَهُم» نمود روشن تأثير رحمت و نرمي در جذب دل‌هاست. همچنين، در روايات، مديريتِ مبتني بر محبت، نشانه عقل، ايمان و خيرخواهي نسبت به مردم دانسته شده است. بنابراين، محبت در مديريت اجتماعي از منظر قرآن و روايات، عامل اصلي پايداري و موفقيت در اداره جامعه و تحقق عدالت و رضايت عمومي است. محبت به عنوان رفتاري ذاتي، سازگارانه و بنيادين در وجود انسان، نقش محوري در ارتقاي سلامت جسمي، رواني و اجتماعي ايفا مي‌كند. اهميت اين ويژگي زماني آشكارتر مي‌شود كه آثار محبت حتي در صورت عدم پاسخ متقابل، باز هم در وجود فرد ابرازكننده نمود مي‌يابد و موجب آرامش دروني مي‌گردد.پژوهش حاضر با بهره‌گيري از آموزه‌هاي قرآن كريم و روايات اسلامي، به تبيين جايگاه محبت در مديريت اجتماعي مي‌پردازد و نقش آن را در شكل‌گيري جامعه‌اي سالم، پويا و همگرا بررسي مي‌كند. نتايج نشان مي‌دهد كه محبت در نگاه ديني، نه صرفاً يك احساس فردي، بلكه راهبردي بنيادين در مديريت اجتماعي است كه موجب همبستگي، اعتماد و رشد اخلاقي جامعه مي‌شود.