خانم غلامپور در ابتدا بیان کرد: امام علیه السلام در این گفتار حکیمانه به نکته ای اشاره می کند که بسیاری از آن غافلند، می فرماید ان کس که به شدت به بلا مبتلاست از کسی که مبتلا نیست ولی در هیچ لحظه ایمن از بلا نمی باشد، محتاج تر به دعا نیست.
وی در ادامه اظهار کرد: امام اشاره به این مطلب دارند که مردم غالبا به افراد گرفتار توجه دارند به خصوص گرفتارانی که به شدت مبتلا شده اند؛ یا گرفتاری مالی یا انواع بیماری ها یا مسائل مختلف و کسانی که به آنان علاقمندند دعا می کنند که خدا آنها را از گرفتاری رهایی بخشد و از کسانی که ظاهرا سالم و بدون گرفتاری هستند غافلند؛ در حالیکه آنها نیز به همان اندازه و گاه بیشتر نیاز به دعا دارند، زیرا هر لحظه ممکن است نعمت عافیت؛ آرامش، غنا و ثروت از آنها گرفته شود یا لغزشی دامنگیر آنها گردد و در دام شیطان گرفتار شده، از نظر معنوی سقوط کنند و آلوده گناهانی کردند که تا آخر عمر نیز نتوانند آثار آن را برطرف سازند.
این پژوهشگر نهچ البلاغه در ادامه بیان کرد: با این توجه، هر دو گروه نیازمند دعا هستند، در حالی که مردم معمولا به یکی توجه داشته و از دیگری غافلند. اضافه بر این، افرادی که در عافیتند گاه گرفتار غرور و غفلت فوق العاده ای می شوند در حالی که مبتلایان، نه مغرورند و نه غافل و پیوسته به در خانه خدا رفته و دعا می کنند، و از این نظر حال عافیت مندان از مبتلایان سخت تر است.
وی در ادامه افزود: حدیثی از امام صادق علیه السلام می فرمایند کسی که دوست دارد به هنگام شدت و بلا دعایش مستجاب شود، در زمانی که در راحتی و آرامش است زیاد دعا کند و در حدیث دیگری از آن حضرت می خوانیم زمانی که بنده ای از بندگان خدا به هنگام بلا دعا کند و در رخاء و آرامش دعا نکند فرشتگان جلوی صدای او را می گیرند و می گویند ای صدای ناشناختانه تا امروز کجا بودی؟ [1]
خانم غلامپور در پایان از طلاب خواست تا با توجه به این حکمت نهج البلاغه عکس نوشته متناسب آماده کرده و برای بقیه طلاب در فضای مجازی قرار دهند .
