خانم غلامپور در ابتدا بیان کرد: امیر المومنین علی علیه السلام در حکمت 280 نهج البلاغه می فرماید«مَنْ تَذَكَّرَ بُعْدَ السَّفَرِ، إسْتَعَدَّ» کسی که دوری سفر آخرت را به خاطر داشته باشد خود را مهیا سازد .
وی در ادامه اظهار کرد: در شرح ابن ابی الحدید آمده است مثال جمعیت و بیابان را آورده که روزی زاد و توشه تمام می شود. خداوند متعال در قران کریم می فرماید«...وَتَزَوَّدُوا فَإِنَّ خَيْرَ الزَّادِ التَّقْوَى ۚوَاتَّقُونِ يَا أُولِي الْأَلْبَابِ»به نفع خود توشه برگیرید که بهترین توشه، پرهیزکاری است و ای صاحبانِ خرد! از من پروا کنید.
این پژوهشگر حوزوی بیان کرد: امام در این کلام حکیمانه و فشرده و کوتاه، مردم را برای آماده شدن سفر آخرت اندرز می دهد و می فرماید کسی که دوری سفر آخرت را به یاد داشته باشد خود را مهیا می سازد.
وی در ادامه افزود: در این حدیث شریف و احادیث فراوان دیگر، مردم دنیا به مسافرانی تشبیه شده اند که به سوی منزلگاه دور دست اما بسیار مرفه و پر برکت در حرکتند و باید برای رسیدن به سرمنزل مقصود مرکبی راهوار و زاد و توشه ای فراوان آماده سازند و گرنه در وسط راه می مانند و به مقصد نخواهند رسید.
خانم غلامپور در پایان بیان کرد: همین معنا به صورت دیگری در حکمت 77 آمده است که حضرت فرمودند آه ار کمی زاد و توشه و طولانی بودن راه و دوری سفر.
