کرمانشاه| مدرسه علمیه تخصصی الزهراء(س)| شهرستان صحنه

نشست علمی – پژوهشی

شناسه خبر : 165252

1404/09/25

تعداد بازدید : 8

نشست علمی – پژوهشی
نشست علمی–پژوهشی با موضوع «بررسی تأثیر رسانه‌ها و فشارهای فرهنگی بر بدن زنان و ارتباط آن با سلامت و جسم روان » در مدرسه علمیه تخصصی الزهراء(س) شهرستان صحنه برگزار شد.

واحد پژوهش مدرسه علمیه الزهراء سلام‌الله‌علیها شهرستان صحنه در تاریخ دوم آذرماه ۱۴۰۴ نشست علمی–پژوهشی با عنوان «بررسی تأثیر رسانه‌ها، هنجارهای اجتماعی و فشارهای فرهنگی بر بدن زنان و ارتباط آن با سلامت جسم و روان» را با سخنرانی نسترن محمدی برگزار کرد.

در آغاز این نشست، سخنران طی مقدمه‌ای با عنوان «خانه اول ما» به اهمیت بازنگری در نگاه زنان به بدن خود اشاره کرد و گفت: بدن هر انسان خانه‌ی نخست اوست؛ جایی که تجربه‌های زندگی در آن ثبت می‌شود و باید با احترام، نه قضاوت، به آن نگریست، در دنیای امروز رسانه‌ها و شبکه‌های اجتماعی تصویری غیرواقعی از زیبایی ارائه می‌کنند که به تدریج باعث شکل‌گیری احساس ناکافی بودن در میان دختران و زنان می‌شود.

در ادامه، محمدی در بخش نخست با عنوان «رسانه‌ها و مهندسی زیبایی» به بررسی چگونگی تأثیر رسانه‌های سنتی و نوین بر بازنمایی بدن زنان پرداخت و توضیح داد: تلویزیون، مجلات و اکنون شبکه‌های اجتماعی همچون اینستاگرام، الگوهای محدود و غیرواقعی از زیبایی – جوانی، لاغری و بی‌نقصی – را ترویج می‌دهند که موجب کاهش رضایت از بدن و افزایش اضطراب و افسردگی در میان مخاطبان خصوصاً نوجوانان می‌شود.

وی افزود: طبق پژوهش‌ها افرادی که بیش از دو ساعت در روز در شبکه‌های اجتماعی فعالیت می‌کنند، به طور معناداری رضایت کمتری از ظاهر خود گزارش می‌دهند در نتیجه، بیشتر افراد در چرخه‌ای از مقایسه‌ی ناسالم گرفتار می‌شوند و احساس می‌کنند ظاهرشان «کافی» نیست.

در بخش دوم با عنوان «هنجارهای اجتماعی و فشارهای فرهنگی»، سخنران به لایه‌های فرهنگی موضوع پرداخت و گفت: از کودکی، جامعه به دختران پیام‌هایی می‌دهد که ارزش آنان را به ظاهرشان گره می‌زند؛ جمله‌هایی مثل «خانم باید مرتب و لاغر باشد» در ناخودآگاه جمعی نهادینه شده است، این موضوع، همراه با فرهنگ عمومی رسانه‌ها که غالباً بدن زن را در مقام شیء زیبا می‌نمایاند، به پدیده‌ای به نام «شیئی‌سازی بدن زن» انجامیده است.

وی خاطرنشان کرد: این فشارها بدن را از هویت انسانی‌اش جدا می‌کند و زن را از فردی خردمند و توانمند به موجودی برای قضاوت ظاهری تقلیل می‌دهد. در چنین شرایطی حتی ویژگی‌های طبیعی بدن مانند ترک‌های پوستی یا افزایش سن، به «نقص» تعبیر می‌شود؛ در حالی که هر بدن بخشی از تاریخ شخصی انسان است.

در بخش سوم، محمدی به پیامدهای جسمی و روان‌شناختی فشارهای فرهنگی پرداخت و با اشاره به افزایش رفتارهای ناسالم نظیر رژیم‌های سخت، ورزش اجباری، مصرف مکمل‌ها و داروهای غیرمجاز، و حتی انجام جراحی‌های غیرضروری گفت: این رفتارها علاوه بر آسیب جسمی، سبب بروز اختلالات خوردن و کاهش اعتماد‌به‌نفس در زنان می‌شود.

در پایان، وی راهکارهایی را برای بازسازی تصویر مثبت بدن ارائه داد و تأکید کرد: افزایش سواد رسانه‌ای، تمرکز بر کارکرد بدن به جای ظاهر، مهربانی با خود و تغذیه و ورزش آگاهانه از راه‌های مؤثر برای بازیابی رابطه‌ای سالم با بدن هستند. او سخنان خود را با این جمله به پایان رساند:

«بدن ما خانه‌ی روح ماست، نه ویترین نگاه دیگران، زیبایی واقعی در آرامش، آگاهی و مهربانی با خویشتن است.»

این نشست با استقبال طلاب و بحث‌های سازنده درباره‌ی چگونگی تقویت نگاه الهی و کرامت‌محور به بدن زن در جامعه‌ی امروز به پایان رسید.