پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

يكي از مهمترين و نوظهورترين چالش‌هاي عصر حاضر كه جوامع اسلامي را با مشكلات عديده‌اي مواجه ساخته است پديده سگ‌گرداني مي‌باشد. در اين پديده انسان‌ها سگ را مونس و همدم خود قرار داده و به نگهداري و حمل آن اقدام مي‌كنند. اين پديده زاييده فرهنگ غربي بوده و در آن غرب‌گرايان فرهنگ و آداب و رسوم ملي و سبك زندگي اسلامي را هدف قرار داده‌اند. با از بين رفتن سبك زندگي اسلامي و جايگزيني آن با سبك زندگي غربي بي‌هويتي در جامعه حاكم شده و نظم و امنيت مختل خواهد شد. يكي از مهمترين عوامل موثر در بروز و گسترش اين پديده عدم آگاهي شهروندان از احكام فقهي و حقوقي فراروي اين پديده مي‌باشد. بر همين اساس هدف از پژوهش حاضر، بررسي احكام فقهي و حقوقي فراروي پديده سگ‌گرداني مي‌باشد. از نظر فقهي نگهداري سگ در اسلام به طور كلي مجاز است،اما برخي از فقها بر اين باورند كه نگهداري سگ به عنوان حيوان خانگي و در مكان‌هاي عمومي ممكن است بااحكام شرعي و عرفي در تضاد باشد. به عنوان مثال، برخي از فقها به نجاست سگ اشاره كرده و نگهداري آن را در مكان‌هاي عمومي ناپسند مي‌دانند. از جنبه حقوقي، قوانين مربوط به نگهداري سگ‌ها در هر كشور متفاوت است. درايران، قوانين خاصي در مورد نگهداري و سگ گرداني وجود ندارد، اما ممكن است در برخي از شهرها و مناطق، مقرراتي براي كنترل اين پديده وضع شده باشد. همچنين،مسئوليت‌هاي حقوقي در صورت بروز آسيب يا مشكل ناشي از سگ‌هانيز بايد مورد توجه قرار گيرد. به طور كلي، پديده سگ گرداني نيازمند توجه به جنبه‌هاي فقهي و حقوقي است تا بتوان به يك تعادل مناسب بين حقوق افراد و فرهنگ جامعه دست يافت. روش پژوهش در اين نوشتار به صورت توصيفي و تحليلي بوده،رويكرد پژوهش كاربردي و نوع آن كيفي مي‌باشد.