پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

خانواده به‌عنوان بنيادي‌ترين نهاد اجتماعي، نقش اساسي در شكل‌دهي به شخصيت افراد و تحكيم روابط انساني دارد .پژوهش حاضر با هدف شناسايي و تحليل مهارت‌هاي ارتباطي خانوادگي با تكيه بر قصص قرآن كريم انجام شده است. مسئله اصلي، فقدان الگويي بومي و وحياني براي بهبود تعاملات در سه ضلع اصلي خانواده يعني زوجين، والد-فرزند و فرزندان با يكديگر است. اين تحقيق با رويكردي كيفي و روش توصيفي-تحليلي، آيات روايي قرآن را به عنوان منبع اصلي داده‌ها مورد واكاوي قرار مي‌دهد. يافته‌ها در سه سطح طبقه‌بندي مي‌شوند:روابط همسري، روابط والد _فرزندي و روابط بين فرزندان در سطح همسري، الگوهاي گفت‌وگويي مبتني بر همدلي، مسئوليت‌پذيري و حمايت عاطفي برجسته مي‌شود. در سطح والد-فرزندي، روش‌هاي تربيتي متكي بر انتقال ارزش‌ها، مدارا و صبر اهميت دوچندان مي‌يابد. در سطح سوم، مهارت‌هاي حل تعارض، كنترل رقابت‌هاي ويرانگر و پرورش همكاري ميان فرزندان تحليل مي‌گردد. نتايج نشان مي‌دهد قصص قرآني، برخلاف نگاه شعائري، بستري پويا براي آموزش مهارت‌هاي كلامي و رفتاري ارائه مي‌دهند و مدل ارتباطي قرآن، مدلي تلفيقي از عاطفه، منطق و اخلاق است. گفتگوي احترام‌آميز، همدلي، مسئوليت‌پذيري، صبر، انتقال ارزش‌ها و حل تعارض از جمله اصولي هستند كه در روابط خانوادگي قرآن‌محور مورد تأكيد قرار گرفته‌اند. نوآوري تحقيق در استخراج كاربردي اين مهارت‌ها و صورتبندي آن‌ها در چارچوبي منسجم براي جامعه معاصر نهفته است. دستاورد پژوهش حاكي از آن است كه پويايي خانواده تراز اسلامي، مرهون ارتباط مبتني بر «قول سديد» و درك متقابل مي‌باشد