پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

در علوم رفتاري، تمام اعمال و رفتارهاي انسان مبتني بر علت‎هايي است كه از آن به عنوان "مبادي رفتار" ياد مي‎شود. به عبارتي مبدأ رفتار در حقيقت همان علت بروز رفتارهاي ويژه است. معرفت و شناخت انسان نسبت به خود، جهان هستي، تعريف سعادت، هدف و معناي زندگي و ... مي‌تواند مبدأ يا علت رفتارهاي انسان باشد و به صورت محرّك هاي رفتار، آدمي را تحت تأثير قرار دهد. يكي از موضوعات تأثيرگزار در رفتار انسان و سير او به مسير و هدف متعالي در اين دنيا شناخت قرارگاه‎هاي انسان است. اين باور و شناخت مانع بسياري از فسادها و انحرافات فردي و اجتماعي است و در بهبود روابط اجتماعي خصوصاً بنيان خانواده و برقراري امنيت در جامعه نقش بسزايي دارد. باور به حيات جاودانه و شناخت قرارگاه‌ها خصوصاً قرارگاه بعد از اين دنيا نقش مهم در تربيت و سازندگي انسان دارد. فرد معتقد به قرارگاه خصوصاً قرارگاه آخرت، سود و لذت را منحصر در امور مادي نمي‌بيند و به سود و لذت اخروي و فراتر از آن به رضوان الهي نيز اعتقاد دارد و آن را برتر از سود مادي مي‎داند. از اين رو، براي رسيدن به سود پايدار و خالص اخروي، از بسياري لذت‎هاي دنيوي چشم پوشي مي‎كند. اما در مقابل عدم شناخت و معرفت نسبت به قرارگاه‎هاي انسان خصوصاً قرارگاه بعد از دنيا موجب انحراف و فساد فردي و اجتماعي خواهد شد و علت اين انحرافات و فساد را مي‌توان در چند عوامل ريشه‌يابي كرد كه مهم‌ترين اين عوامل همان عدم شناخت و اعتقاد به قرارگاه‌هاي انساني است.