در بازخوانی سیره نبوی، آنچه بیش از بُعد اخلاقی، نیازمند واکاوی و تأکید است، سیره سیاسی ایشان است؛ چرا که زیربنای تمدن اسلامی در این ساحت شکل گرفت.این ضرورت را در دو تدبیر راهبردی میتوان دید؛ نخست آنکه پیامبر (ص) با الزام مهاجرت به مدینه، عملاً شهر را به یک پایگاه مرکزی و دژِ مستحکم نظامی تبدیل کردند.این تمرکزِ قدرت، مانع از پراکندگی امت و زمینهساز مدیریت متمرکز جامعه بود که از نبوغ سیاسی ایشان حکایت دارد.دوم، الگوی تعامل ایشان با قبایل پیرامونی بود؛ جایی که اولویتِ حضرت، ایجادِ «پیمانِ همراهی» به جای اجبار در تغییر عقیده بود.ایشان با این سیاستورزیِ دقیق، امنیتِ حکومت نوپا را با همپیمانی سیاسیِ قبایل تضمین کردند تا تهدیدات بیرونی به حداقل برسد.در واقع، این سیره نشان میدهد که رسول خدا (ص) چگونه با اولویتبندیِ مسائل سیاسی، زیرساختِ اقتدارِ حکومت دینی را بنا نهادند.
