پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

حسینی شویم و حسینی زندگی کنیم؛ زیرا امام حسین(ع) نه‌تنها دارایی‌هایش، بلکه تمام هستی خویش را در راه خدا تقدیم کرد.او تجلی آیه‌ی شریفه‌ی «وَیُؤْثِرُونَ عَلَىٰ أَنفُسِهِمْ وَلَوْ كَانَ بِهِمْ خَصَاصَةٌ» بود؛ آنان که حتی در نیازمندی، دیگران را بر خود مقدم می‌دارند.ایثار او از سر عشق و جذبه‌ی الهی بود؛ عشقی که جان را سبک و راه را روشن می‌کند.در مسیر بندگی، برخی سالک‌اند و با گام‌های خویش به سوی خدا می‌روند و هدایت می‌یابند.اما گاه نسیم‌های رحمانی می‌وزد و دل‌ها را بی‌اختیار به سوی حق می‌کشاند.این همان جذبه‌ای است که از دریچه‌ی رحمت الهی برای نجات انسان‌ها گشوده می‌شود.محرم موسم دریافت این نفحه‌های قدسی و فرصتی برای دگرگونی دل‌هاست.اگر این نسیم را دریابیم، باب‌الرحمه‌ی واسعه ما را از خاک تا افلاک و از خود تا خدا خواهد رساند.