پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

سعادت، از بنيادي‌ترين و ديرپاترين دغدغه‌هاي انسان در تاريخ انديشه و دين است و همواره به‌عنوان هدف نهايي حيات انسان در آموزه‌هاي الهي مطرح بوده است. قرآن كريم و نهج‌البلاغه، به‌عنوان دو منبع اصلي معرفت ديني در اسلام، سيماي انسان سعادتمند را در پرتو فضايل اخلاقي ترسيم مي‌كنند. پژوهش حاضر با روش توصيفي ـ تحليلي و رويكرد تطبيقي، به تبيين ويژگي‌هاي اخلاقي انسان سعادتمند از منظر اين دو منبع اصيل مي‌پردازد.در اين پايان نامه ، ابتدا مفهوم «سعادت» و «اخلاق» در متون ديني تبيين شده، سپس با بررسي آيات و كلمات اميرالمؤمنين(عليه السلام)، مؤلفه‌هاي اخلاقي چون تقوا، صبر، تواضع، اخلاص، و عدالت به‌عنوان محورهاي اصلي سعادت انسان استخراج گرديده است. مقايسه تطبيقي نشان مي‌دهد كه هر دو منبع، سعادت را در پيوند مستقيم با تهذيب نفس، ايمان راستين و تحقق فضايل اخلاقي مي‌دانند؛ با اين تفاوت كه قرآن كريم بر جنبه الهي و اخروي سعادت تأكيد بيشتري دارد، در حالي‌كه نهج‌البلاغه نمودهاي اجتماعي و باطني سعادت را با نگاهي حكيمانه برجسته مي‌سازد.يافته‌هاي پژوهش بيانگر آن است كه تبيين مشترك قرآن و نهج‌البلاغه از انسان سعادتمند، الگويي جامع از انسان موحدِ اخلاق‌مدار ارائه مي‌دهد كه در مسير عبوديت الهي به كمال نهايي دست مي‌يابد.در قرآن آمده كه بهشت مختص متقين است ولي در نهج البلاغه هشدار داده شده كه به تقواي الهي چنگ بزنيد كه، پناهگاهي امن است.