استاد الازمنی در این نشست پژوهشی بیان کردند: مقاومت در گفتمان اسلامی، فراتر از یک واکنشِ دفعی در برابر تهاجم خارجی، یک «منش پایدار» مبتنی بر ایمان و بصیرت است. ایشان ابزارها و عوامل تقویت مقاومت را اینگونه برشمردند:
الف) تلاوت و تدبر در قرآن (منبع تغذیه فکری)
ب) الگوپذیری از اسوههای ایثار
ج) تعاون و تشکیل جبهه فرهنگی د) صبر استراتژیک (صبر در جایگاه اراده)
ه) بصیرت (قدرت تشخیص راه)
و) امید به وعده الهی ایشان با بیان حکت 82 نهج البلاغه در ادامه به توضیح این موارد پرداخته و گفتند: صبر در اسلام، «انفعال» نیست، بلکه «تداوم اراده» است. همانگونه که بدن بدون سر حیات ندارد، ایمان بدون صبر (تحمل سختیهای مسیرِ حق) فاقد حیات و پویایی است. همچنین بصیرت عامل جلوگیری از اشتباه در میدان ( جامعه ) است. حرکت سریع اما بدون شناخت ، جز دور شدن از هدف نتیجهای ندارد. مقاومتِ بدون بصیرت، منجر به شکستِ فکری میشود. استاد حوزه با بیان آیه 139 آل عمران «وَلَا تَهِنُوا وَلَا تَحْزَنُوا وَأَنتُمُ الْأَعْلَوْنَ إِن كُنتُم مُّؤْمِنِينَ» بیان داشتند: ناامیدی، بزرگترین آفتِ مقاومت است. خداوند با نهی از سستی و اندوه، «علوّ» را مشروط به ایمان میداند. امیدِ مؤمن، ریشه در قدرت لایزال الهی دارد، نه شرایط مادی.
