در این نشست که با محوریت بررسی سیره حضرت زینب (سلاماللهعلیها) و تحولات پس از واقعه عاشورا برگزار شد، استاد سیده فاطمه موسویاصل به تبیین نقش بیبدیل زنان در مکتب اهلبیت (ع) و ویژگیهای بارز اخلاقی این بانوی بزرگوار پرداخت.
موسویاصل در ابتدای این گزارش با تقسیمبندی حادثه عاشورا به دو مرحله «پیش و پس از شهادت» تأکید کرد: با شهادت امام حسین (ع)، مرحله جدیدی از رسالت الهی آغاز شد که بار اصلی پیامرسانی و تبیین آن بر دوش امام سجاد (ع) و حضرت زینب (س) نهاده شد. وی با رد این تصور که نقشآفرینی زنان در مکتب اهلبیت به معنای تقلید از مردان یا تصدی نقشهای مردانه است، گفت: «نگاه اهلبیت به زن، نگاهی مبتنی بر کنشگریِ مختص به جنسیت اوست. همانگونه که حضرت فاطمه زهرا (س) در دفاع از ولایت و حضرت زینب (س) در افشای چهره واقعی حکومت یزید، با بیانی زنانه و بینظیر، تاریخ را رقم زدند.»
به گفته این استاد، خطبههای کوبنده حضرت زینب (س) در شام، چنان کاخ یزید را در برابر دیدگان سفیران خارجی فرو ریخت که او برای توجیه شکست خود، ناچار به انکار و انداختن تقصیرها بر گردن ابنزیاد شد.
وی در بخش دیگری از سخنانش با تأکید بر ضرورت مطالعه خطبهها و منابع تاریخی، کتاب «خاتون دو سرا» اثر آیتالله سید مهدی قزوینی و کتاب «زینب، قهرمان کربلا» نوشته دکتر عائشه بنت شاطی (اندیشمند اهل سنت تونس) را دو منبع ارزشمند برای شناخت جایگاه این بانو معرفی کرد. موسویاصل همچنین به اختلاف اقوال مورخان درباره محل دفن حضرت زینب (س) میان مصر، شام و مدینه اشاره و خاطرنشان کرد: «فارغ از مباحث جغرافیایی، آنچه اهمیت دارد کسب درس از سیره عملی ایشان و پیوند قلبی با این بزرگواران است.»
استاد در ادامه، سه ویژگی اساسی «رضا به قضا»، «صبر بر بلا» و «شکر نعمت» را ستونهای اصلی شخصیت حضرت زینب (س) و سایر زنان حاضر در کربلا برشمرد. وی با استناد به روایاتی از امام سجاد (ع) و تمثیلهایی از داستان لقمان و حضرت ابراهیم (ع)، توضیح داد: «بانوان کربلا به چنان مقامی از رضا و توکل دست یافته بودند که حتی در اوج مصیبت و عبور از کنار اجساد بیسر شهدا، نهتنها دچار جزعوفزع نشدند، بلکه با بشارت زیارتگاه شدن کربلا در آینده، مایه تسلی خاطر امام زمان خویش گردیدند.»
موسویاصل در پایان با تأکید بر الگوبرداری از سیره عملی اهلبیت در زندگی روزمره، افزود: «امروز نیز حوادث روزگار منتظر است تا ما این ویژگیهای سهگانه را در وجود خود بیدار کنیم. تنها با درونی کردن ایمان، رضایت به قضا و شکرگزاری است که میتوانیم در برابر چالشها دچار ناسپاسی و یأس نشویم و مسیر انسانسازی را به درستی طی کنیم.»
