استاد نوازنی در ابتدای جلسه با طرح تفاوت استفهام حقیقی و انکاری ، تبیین کردند که زبان قرآن و روایات گاه در قالب پرسش ، مسیر بیداری و هدایت را میگشاید ؛ نه صرفاً پاسخگویی به مجهول ، همچنین بیان داشتند محور علم امام (ع) ؛ علمی است حضوری و الهی که از اتصال مستقیم به منبع وحی سرچشمه میگیرد.
استاد با اشاره به فرازهایی از خطاب حضرت رقیه (س) به امام حسین (ع) : «أبتاه، مَنْ ذَا الَّذی خَضَبَکَ بِدِمائکَ...» ، این زبان را نمونهای از بیان وجودی و معناشناسانه دانستند ؛ زبانی که معنا را از دل تجربهی ایمان و رنج آشکار میسازد.
در ادامه ، واژگان قُرب ، غربت و دُنُوّ تحلیل شد. استاد بیان کردند که «قرب» نشانهی نزدیکی وجودی به حقیقت الهی ، «غربت» دوری از نور ، و «دُنُوّ» مرتبهای بالاتر از قرب ، نماد حضور و اتحاد با مقام الهی است.
در این نگاه ، «امام» محور معنا و مرکز نظام هستی است و فاصله از او ، فاصله از حقیقت به شمار میآید.
در پایان ، با اشاره به فرازهایی از مناجات الرّاجین امام سجاد(ع) : «یَا مَنْ إِذا سَأَلَهُ عَبْدٌ أَعْطاهُ...» بیان شد که زبان دعا در قرآن و گفتار اهلبیت(علیهمالسلام) ، زبان ارتباط وجودی است ، جایی که معنا نه در واژه ؛ بلکه در تجربهی قرب و توکل متجلی میشود.
