انسان موجودی آزاد و با کرامت آفریده شده است و کسی حق ندارد او را به کاری مجبور کند و در ضمن اذیت و آزار و صدمه زدن به دیگران گناه محسوب میشود و به شدت نهی شده است ولی از آنجایی که تربیت انسان بسیار مهم است و یک انسان تربیت یافته میتواند یک جامعه را صعود دهد و بر عکس یک انسان بی تربیت یا بد تربیت یافته نیز میتواند یک جامعه بلکه چند جامعه و یا چند نسل به سقوط و انحطاط بکشاند، و در این راستا در دین اسلام پدر و مادر و مربیان تربیتی در قبال تربیت کودکان تحت تربیتشان مسئولیت دارند، و بخصوص نسبت به تربیت دینی و عبادی که تنها عاقبت دنیایی افراد و جوامع را در نمیگیرد بلکه بر سعادت دنیا و آخرت شخص کودک و هم بر عاقبت دیگر افراد تاثیرگذار است، لذا گاهی افراد مسئول و مذکور برای جلوگیری از انحطاط و انحراف این کودک خطاکار مجبور به استفاده از روش هایی میشوند که در حالت عادی اذیت و آزار و گناه محسوب میشود ولی برای بکارگیری این روش باید یک سری موارد و نکات فقهی و احکام را بداند و رعایت کند. و با رعایت این موارد دیگر چالشی بین فقه و تربیت دینی با روش های تربیتی و توصیه روانشناسان بوجود نخواهد آمد و همه کودکان با وجود تفاوت های فردی و خانوادگی در مسیر درست تربیت قرار خواهند گرفت.
