در ابتدای این نشست، ایشان با استناد به آیه شریفه «إِلَىٰ سَبِيلِ رَبِّكَ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَجَادِلْهُمْ بِالَّتِي هِيَ أَحْسَنُ» بر ضرورت بهرهگیری از حکمت، موعظه نیکو و شیوهای پسندیده در گفتوگو و مواجهه با مخاطبان تأکید کرد.
وی با تبیین مفهوم «شبهه» اظهار داشت: برای شناخت و پاسخگویی صحیح به شبهات، نخست باید مفهوم آن بهدرستی شناخته شود و مفهومشناسی دقیقی از واژگان و اصطلاحات مورد بحث صورت گیرد. در واژه یا موضوعی که محل شبهه است، لازم است مراتب و ابعاد معنایی آن بهصورت روشن تبیین شود تا زمینه برای تحلیل و پاسخ دقیق فراهم آید.
دکتر شرفالدین در ادامه، در پاسخ به این پرسش که با وجود برخورداری همه انسانها از عقل، چرا نیاز به مرجع تقلید وجود دارد، بیان کرد: عقل بر دو گونه است؛ عقل ذاتی و عقل تخصصی. تمامی انسانها از عقل ذاتی بهرهمندند، اما عقل تخصصی که حاصل سالها تحصیل و اجتهاد در معارف دینی است، در اختیار همگان نیست. مراجع تقلید از این عقل تخصصی برخوردارند و البته خود آنان نیز دارای مراتب و درجات علمی گوناگوناند.
وی همچنین خاطرنشان کرد: در مواجهه با شبهات، لازم است منابع و مبانی مورد استناد دو طرف مشترک باشد؛ زیرا در غیر این صورت، استدلالها برای طرف مقابل قابل پذیرش نخواهد بود و زمینه تفاهم و اقناع فراهم نمیشود.
