پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

گفتار و دستورات پیامبران، پیام‌‌های خدایی است و از جانب خود چیزی نمی‌‌گویند.

پیامبران، تحت تربیت خاص الهی بوده و فرامین آنان در مسیر رشد و تربیت انسان است.

بیان ویژگی‌‌های مثبت خود، در موارد ضرورت و آنجا که برای دیگران سازنده باشد، مانعی ندارد

یکتاپرستی، محور دعوت پیامبران است

عنایت و لطف ویژۀ الهی به هر چه تعلّق گیرد، قداست می‌‌یابد

کیفر بی‌‌احترامی به مقدّسات و از بین بردن آنها، عذاب الهی است

نتیجۀ لجاجت و در افتادن با حق، کیفر الهی و ننگ و هلاکت است

انسان ذاتاً موحّد و طالب توحید است، ولی گاهی تعصّب بر او عارض شده و حاکم می‌شود

کیفرهای الهی در مسیر تربیت انسان و از شئون ربوبیّت خداست

عقاید باید بر پایۀ حجّت و برهان باشد

استدلال و برهان، نوعی فیض الهی است که به قلب و فکر انسان می‌‌رسد

انبیا، به درستی هدف و پیروزی خویش و سقوط مخالفان اطمینان داشتند

تعصّب به جای منطق، محکوم است

تعصّب و تقلید بی‌جا، مانع شناخت حقیقت است و انسان را به عناد می‌کشد

گاهی عادت بر فطرت پیروز می‌شود

انبیا، در برخورد با خرافات و انحرافات، سنّت‌شکن بوده‌‌اند

توانایی جسمی، از نعمت‌‌های الهی است که باید در راه صحیح صرف شود