پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

چكيده اين پژوهش با هدف استخراج و صورت‌بندي يك الگوي جامع براي «تبليغ محبت‌محور» انجام شده است؛ رويكردي كه با تكيه بر منابع قرآني، روايي و تجربيات ميداني مبلغان، مي‌كوشد محبت را از سطح توصيه‌اي اخلاقي به سطح يك «راهبرد عملياتي» در فرايند هدايت ارتقا دهد. با توجه به شرايط اجتماعي معاصر (از جمله افزايش فاصله عاطفي ميان مبلغان و مخاطبان، بدبيني رسانه‌اي نسبت به نهادهاي ديني، و ضرورت جهاد تبيين) به‌كارگيري رويكردهاي صرفاً انديشه‌محور يا انگيزه‌محور به‌تنهايي پاسخگو نيست. در چنين وضعيتي، محبت به‌عنوان مؤثرترين عنصر ارتباطي مي‌تواند مقاومت‌هاي هيجاني را كاهش دهد، زمينه پذيرش پيام ديني را فراهم سازد و دامنه نفوذ تبليغ را گسترش دهد. در اين تحقيق ابتدا مباني محبت‌محور بودن تبليغ (كرامت انساني، نوع‌دوستي فطري، قرار داشتن نظام هستي بر محور مهر الهي، و رابطه حسن فعلي و فاعلي) تبيين شده است. سپس اصول حاكم بر اين رويكرد مانند احترام، تكريم، مخاطب‌شناسي، سعه صدر، و محبت همراه با مصلحت بررسي گرديده است. در ادامه شيوه‌هاي رفتاري و گفتاريِ محبت‌محور معرفي شده: از لبخند، نگاه محبت‌آميز، مصافحه و رفع حاجت تا كاربرد لحن نرم، كلمات محبت‌آميز، سلام، شوخ‌طبعي، همدلي و موعظه حسنه. پژوهش همچنين آسيب‌هاي محتمل اين رويكرد (مانند وابستگي عاطفي، شكل‌گيري فضاي مراد و مريدي، يا تك‌بعدي شدن تبليغ) را تحليل و براي هر يك راهكار ارائه كرده است. يافته‌ها نشان مي‌دهد تبليغ محبت‌محور، اگر همراه با عقلانيت، مصلحت‌سنجي و رعايت مرزهاي تربيتي اجرا شود، مي‌تواند الگوي كارآمد و سريع‌الاثر براي ارتباط با نسل امروز و عامه مخاطبان باشد.