پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

خانواده به‌عنوان كليدي‌ترين واحد اجتماعي، كانون آرامش و زيرساخت سلامت جامعه است؛ با اين حال، بروز رفتارهاي ناهنجار در اين نهاد مي‌تواند منجر به بحران‌هاي عميق اجتماعي گردد. از منظر آموزه‌هاي وحياني، «ظلم» اصلي‌ترين عامل فروپاشي پيوند مودت و رحمت در خانواده است. پژوهش حاضر با هدف تبيين نقش مخرب ظلم در گسست روابط خانوادگي از منظر آيات و روايات انجام شده است. روش تحقيق در اين مطالعه، توصيفي-تحليلي با رويكرد كتابخانه‌اي است. يافته‌هاي تحقيق نشان مي‌دهد كه ظلم در دو ساحت «ظلم به نفس» (خروج از جاده بندگي) و «ظلم به ديگري» (تضييع حقوق زوجين و فرزندان)، با تخريب امنيت رواني و كرامت انساني، بنيان خانواده را متزلزل مي‌كند. نتايج حاكي از آن است كه رفتارهايي همچون استبداد راي، تضييع حقوق مالي و معنوي، و بداخلاقي، از مصاديق بارز ظلم هستند كه فرآيند فروپاشي را تسريع كرده و در نهايت به پيامدهايي همچون طلاق منجر مي‌شوند. ظلم، همچون آفتي تدريجي، نه‌تنها پيوند عاطفي را مي‌گسلد، بلكه روح اعتماد و صميميت را در كانون خانواده مي‌ميراند و جاي آن را به كدورت و دشمني مي‌دهد. از سوي ديگر، قرآن كريم با ترسيم الگوي «عِشْرَةٌ بِالْمَعْرُوفِ»، عدالت و مدارا را نه فقط يك وظيفه اخلاقي، بلكه نسخه‌اي شفابخش براي ترميم شكاف‌هاي خانوادگي معرفي مي‌كند. در مقابل، قرآن كريم با تأكيد بر تقوا و معاشرت به‌معروف، عدالت را ركن استواري خانواده معرفي مي‌كند. پايبندي به اين الگوهاي رفتاري نه تنها از بروز بحران‌هاي خانوادگي پيشگيري مي‌كند، بلكه ضامن بقاي سلامت معنوي و ساختاري جامعه است.