پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

آخرالزمان در متون ديني به دوران غيبت و به خصوص مقطع پاياني منتهي به ظهور حضرت مهدي (عجل الله تعالي فرجه) است كه به دوره‌اي از تشديد فتنه‌ها، دگرگوني ارزش‌ها، ضعف دينداري، اختلاط حق و باطل، غلبۀ الگوهاي انحرافي و افزايش زمينه‌هاي آسيب‌پذيري اعتقادي، اخلاقي و رفتاري انسان‌ها اشاره دارد. در چنين شرايطي، فرزندان به دليل اقتضائات سني، تأثيرپذيري از محيط، رسانه، همسالان و الگوهاي اجتماعي، بيش از ديگران در معرض آسيب‌هاي تربيتي قرار مي‌گيرند. از اين رو، نقش والدين در صيانت تربيتي فرزندان، از يك وظيفۀ عمومي خانوادگي فراتر رفته و به مسؤوليتي ديني، اجتماعي و تمدني تبديل مي‌شود. پژوهش حاضر با هدف تبيين وظايف والدين در مواجهه با آسيب‌هاي تربيتي فرزندان در آخرالزمان از نگاه قرآن كريم و احاديث اهل‌بيت (عليهم‌السلام) سامان يافته است. روش تحقيق در اين نوشتار، توصيفي ـ تحليلي و مبتني بر گردآوري كتابخانه‌اي داده‌ها از آيات قرآن، روايات معتبر و منابع تفسيري و حديثي است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه مهم‌ترين آسيب‌هاي تربيتي فرزندان در فضاي آخرالزمان عبارت‌اند از: تضعيف ايمان و هويت ديني، عادي‌سازي گناه، بحران حيا و عفاف، سستي پيوند با خانواده، الگوپذيري از جريان‌هاي باطل، غفلت از عبادت، و تأثيرپذيري از شبهات و تبليغات گمراه‌كننده. در برابر اين آسيب‌ها، قرآن و حديث وظايفي همچون مراقبت اعتقادي و اخلاقي، آموزش معارف ديني متناسب با سن، ايجاد محبت و امنيت عاطفي، نظارت حكيمانه بر روابط و محيط تربيتي، الگوسازي عملي، تقويت قدرت تشخيص حق از باطل، انس دادن فرزندان با قرآن و اهل‌بيت (عليهم‌السلام)، و دعا و طلب هدايت براي آنان را بر عهدۀ والدين قرار مي‌دهند. نتيجۀ پژوهش آن است كه تربيت ديني در عصر آخرالزمان صرفاً انتقال آموزه‌ها نيست، بلكه نوعي مصون‌سازي فعال، آگاهانه و مستمر در برابر فتنه‌هاي فكري، اخلاقي و رفتاري است.