پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

چكيده پژوهش حاضر با عنوان «احكام اسقاط جنين و مستندات فقهي آن از منظر فقهاي اماميه»، به واكاوي عميق و تحليل مستندات فقهي ناظر بر احكام سقط جنين مي‌پردازد. اسقاط جنين از جمله مسائل مهم و چندبُعدي در فقه اسلامي است. با پيشرفت دانش پزشكي و امكان تشخيص ناهنجاري‌هاي جنيني در مراحل اوليه بارداري، سقط جنين به يكي از دغدغه‌هاي مهم اخلاقي، حقوقي و فقهي تبديل شده است. هدف پژوهش حاضر اين است تا افراد را از حكم سقط جنين با توجه به نظرات فقهاي اماميه مطلع سازد. همه فقها در كتاب الديات مقدار ديه جنين در مراحل مختلف رشد را معين فرموده و برخي نيز علاوه بر اين، حكم تكليفي آن را بيان داشته‌اند. روش انجام اين تحقيق، نقلي و وحياني است. شيوه جمع‌آوري اطلاعات به صورت كتابخانه‌اي بوده كه با مراجعه به كتابخانه‌ها و نرم‌افزارها صورت گرفته است. شيوه پردازش مطالب نيز به صورت توصيفي و تحليلي بوده و از يك مقدمه و سه فصل تشكيل شده است. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه تمام فقهاي اماميه اعتقاد به حرمت سقط جنين از لحظه انعقاد نطفه دارند. اغلب ايشان به صراحت اين حكم را بيان نموده و كلام برخي ديگر در مورد ديه داشتن جنين حاكي از اين امر است. همچنين ايشان سقط كننده جنين را ضامن مي‌دانند. در موارد خاص مانند تهديد جان زن باردار يا ناقص الخلقه بودن جنين، اغلب فقهاي اماميه قائل به جواز سقط جنين پيش از ولوج روح هستند. اما در مورد جواز سقط جنين پس از ولوج روح در موارد خاص مانند در خطر بودن جان مادر بر دو دسته‌اند. گروهي معتقدند بنا به قاعده اهم و مهم بايد جنين را سقط نموده و جان مادر را نجات داد و دسته‌اي ديگر بر اين عقيده‌اند از آنجا كه ميان جان مادر و كودك ترجيحي وجود ندارد، سقط جنين جايز نيست.