پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

در اين پايان نامه به بررسي جايگاه و مصاديق رفاه در قرآن و نهج البلاغه پرداخته ايم .رفاه در قرآن و نهج البلاغه به عنوان يك مفهوم كليدي در زندگي انساني و اجتماعي مطرح شده است. در قرآن، رفاه به معناي تأمين نيازهاي مادي و معنوي انسان‌ها و ايجاد شرايطي مناسب براي رشد و تعالي آن‌ها تلقي شده است. آيات مختلفي از جمله آيات مربوط به انفاق، صدقه و تاكيد بر عدالت اجتماعي، نشان‌دهنده اهميت رفاه عمومي و فردي در جامعه اسلامي است.نهج البلاغه نيز در سخنان امام علي (عليه السلام) به موضوع رفاه و تأمين نيازهاي مردم توجه ويژه‌اي دارد. ايشان بر لزوم توزيع عادلانه ثروت و جلوگيري از فقر و نابرابري تأكيد نموده و رفاه را به عنوان يكي از اهداف حكومت اسلامي معرفي كرده است. در اين متون، رفاه نه تنها به معناي تأمين مادي بلكه شامل سلامت رواني، امنيت و آرامش اجتماعي نيز شده است.بايد به اين نكته تأكيد شود كه قرآن كريم و نهج‌البلاغه رفاه را فقط درامور مادي به شمار نياورده اند و درامور معنوي نيز آن را بيان كرده اند. به طور كلي، اينگونه گفته مي شود كه كه در قرآن و نهج البلاغه، رفاه به عنوان يك هدف اساسي در زندگي اجتماعي و فردي مورد تأكيد قرار گرفته و مصاديق آن شامل عدالت اجتماعي، تأمين نيازهاي مادي و معنوي، و ايجاد فضايي مناسب براي رشد و شكوفايي انسان‌ها است.