این نشست که به واکاوی یکی از تاریک‌ترین و در عین حال حماسه‌سازترین روزهای تاریخ معاصر کرمان اختصاص داشت، به بازخوانی ابعاد فاجعه‌ی ۲۴ مهر ۱۳۵۷ پرداخت؛ روزی که رژیم ستم‌شاهی با توسل به وحشیانه‌ترین روش‌ها، تلاش کرد صدای حق‌طلبی مردم انقلابی کرمان را خاموش کند.
بیست‌وچهارم مهرماه ۱۳۵۷، هم‌زمان با مراسم چهلم شهدای قیام خونین میدان ژاله و گرامیداشت یاد و خاطره فرزند امام خمینی (ره)، مردم نجیب و متدین کرمان در فضایی آکنده از شور انقلابی تصمیم به برگزاری گردهمایی و راهپیمایی اعتراضی گرفتند. مسجد جامع کرمان، به عنوان مهم‌ترین پایگاه و سنگر انقلابیون خطۀ کویر، از نخستین ساعات روز میزبان اقشار مختلف مردم، از پیر و جوان گرفته تا زنان و مردان مؤمنی بود که برای بازدید از نمایشگاه برپا شده و حضور در سخنرانی ساعت ۱۱ صبح گرد آمده بودند. رژیم پهلوی که از عمق نفوذ نهضت اسلامی به ستوه آمده بود، نقشه‌ای شوم را با هماهنگی شهربانی و ساواک طراحی کرد تا با فرافکنی و شبیه‌سازیِ سناریوی آتش‌سوزی سینما رکس آبادان، گناه این جنایت را به گردن انقلابیون بیندازد.
سرکار خانم اسماعیلی در تشریح جزئیات آن روز افزودند: عوامل شهربانی با استخدام و تجهیز افراد خودفروخته و مهاجمانی که در حاشیه‌های شهر سکونت داشتند، هجومی همه‌جانبه را به بیت‌الله و پناهگاه مردم تدارک دیدند. مهاجمان با چوب‌های سرچنگک‌دار، طناب‌های ضخیم و سنگ‌هایی که از پیش آماده کرده بودند، از پشت‌بام‌ها و در ورودی، به صفوف مردم یورش بردند. در این میان، جوانان شجاعانه به هدایت بانوان به سمت شبستان پرداختند؛ اما دیری نگذرفت که فضای مسجد با دود غلیظ گاز اشک‌آور و آتش‌سوزی عمدی عوامل رژیم تیره و تار شد.
ایشان در ادامه با اشاره به حوادث پس از هجوم گاز اشک‌آور بیان کردند: جمعیت برای خروج از مسجد تلاش کرد، اما عوامل سرکوبگر در راهروها و پله‌های مسجد با چوب و طناب به جان مردم افتادند. اوج این جنایت در خیابان شریعتی نمایان شد؛ جایی که نیروهای شهربانی با سلاح گرم به روی مردم آتش گشودند. در این میان، این‌جانب نیز هدف گلوله قرار گرفتم و مجروح شدم. مشاهدات من از فضای بیمارستان کرمان گواه آن است که مأموران رژیم حتی در بیمارستان نیز به دنبال دستگیری و محاکمه مجروحان انقلابی بودند که به لطف الهی و با وساطت برخی عوامل، از دستگیری‌ام جلوگیری شد.
آتش زدن مسجد جامع کرمان، سندی انکارناپذیر از خوی استبدادی رژیم پهلوی بود که لکه ننگی ابدی بر دامان آن حکومت جای گذاشت. بسیاری از جوانان و حاضران در آن حادثه، اگرچه در آن روز جان سالم به در بردند، اما بعدها در جبهه‌های حق علیه باطل به فیض شهادت نائل آمدند. این نشست با تأکید بر نقش بی‌بدیل زنان در پیروزی انقلاب اسلامی و هشت سال دفاع مقدس و استمرار این رسالت در عصر حاضر به پایان رسید؛ روایتی که بار دیگر یادآور شد پاسداری از دستاوردهای انقلاب و یاری‌گری ولی‌امر زمان، نیازمند بصیرت، استقامت و حضور آگاهانه در تمامی صحنه‌هاست.
