درابتدا جناب آقای حسن پور به تعریف و مقدماتی از سواد رسانه اشاره کرد کهدر دنیای امروز ما در میان انبوهی از اطلاعات، پیامها و تصاویر قرار داریم. «سواد رسانهای» دیگر یک مهارت اضافی نیست، بلکه یک ضرورت برای بقا در جامعه است. سواد رسانهای به معنای توانایی دسترسی، تحلیل، ارزیابی و تولید پیامها در اشکال مختلف رسانهای است. به زبان ساده، یعنی اینکه ما فقط «مصرفکننده» نباشیم، بلکه بدانیم چه چیزی را، چرا و چگونه میخوانیم یا میبینیم.
ابعاد اصلی سواد رسانهای رابیان کرد و گفت: «برای اینکه فردی دارای سواد رسانهای بالا باشد، در ادامه ایشان
باید چهار توانایی اصلی را در خود تقویت کند: 1- دسترسی : توانایی پیدا کردن اطلاعات و استفاده از ابزارهای تکنولوژیک برای یافتن منابع معتبر 2- تحلیل : درک ساختار پیام. اینکه بفهمیم یک خبر یا ویدئو چگونه ساخته شده و چه تکنیکهایی (مانند موسیقی، زاویه دوربین یا کلمات خاص) برای تأثیرگذاری بر مخاطب به کار رفته است. 3- ارزیابی : سنجش اعتبار و دقت اطلاعات: آیا این منبع قابل اعتماد است؟ آیا این خبر سوگیرانه است؟ آیا هدف از انتشار این پیام، اطلاعرسانی است یا تبلیغات و فریب؟ 4-تولید : توانایی تولید محتوا به شکلی مسئولانه و اخلاقی.
در ادامهایشان به چالشهای عصر جدید و ضرورت سواد رسانهای پرداخت:1-اخبار جعلی : انتشار اطلاعات نادرست با هدف سیاسی، اقتصادی یا اجتماعی.2-اتاقهای پژواک : الگوریتمهای شبکههای اجتماعی باعث میشوند ما فقط نظراتی را ببینیم که با عقاید خودمان همسو است. این موضوع باعث افزایش تعصب و کاهش درک تفاوتها میشود.3- فشار روانی و تصویرسازی کاذب: مقایسه مداوم زندگی واقعی خود با زندگی «فیلتر شده» و بینقص دیگران در اینستاگرام که منجر به کاهش اعتمادبهنفس میشود4-عمیقسازی سوگیریها: رسانهها میتوانند با انتخاب برخی از حقایق و حذف برخی دیگر، واقعیت را به نفع خود تغییر دهند.
وی درپایان پرسشهای کلیدی برای تقویت سواد رسانهای رابیان کرد: هر بار که با یک پیام رسانهای (خبر، پست، ویدئو) مواجه شدید، این سوالات را ازخود بپرسید: چه کسی این پیام را ساخته است؟ هدف از ارسال این پیام چیست؟ چه تکنیکهایی برای جلب توجه مخاطب استفاده شده است؟
