برخلاف بسیاری از نظریه های گذرا،مسئله تعامل اجتماعی به شکلی بنیادین در سیره مورد نظر ما دارای پیشینه ای عمیق وعملیاتی است ،سیره عملی اهل بیت علیهم السلام وکلام منبعث از آن،تعامل باهمسایه رادر سطحی فراتر ازیک اخلاق فردی،به یک اخلاق بنیادین ارتقا داده است ،حقی که در منابع روایی،حتی برای همسایه غیر مسلمان نیزوجوب وحرمت قائل شده وبر لزوم پرهیز ازضرروزیان رساندن مبانی سیره والویت بخشی به کیفیت همجواری تاکیدمی ورزداین سابقه چارچوب محکمی برای سنجش هر الگواره معاصر فراهم می آورد. درفرهنگ اسلامی وبه ویژه در سیره وسخنان اهل بیت علیهم السلام همسایه نه صرفایک ساکن مجاور،بلکه بخشی از خانواده واجتماع ایمانی تلقی می شود.
