پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

گروه امداد و تفقد / واحد پژوهش حوزه علمیه فاطمه الزهرا(س) شیراز ، متشکل از اساتید و طلاب این حوزه علمیه روز سه شنبه ۲۵ فروردین ماه با خانواده محترم شهید شیروانی دیدار و از ایشان دلجویی نمودند.
همسر شهید در این دیدار ضمن بیان ویژگی های برجسته شهید از قبیل تحصیلات در رشته برقIT، با اخلاق بودن، فروتن بودن،احترام ویژه به پدر و مادر گذاشتن و کم صحبت بودن و بیشتر شنونده بودن، بیان کردند:شهید در زمان حیاتشان، وقف کار بودند و بیشتر اوقات را مشغول به انجام کار بودند، حتی بعضا به جای همکارانی که معذوریت هایی از قبیل بیماری و .... داشتند نیز سرکار می ماندند و بنابراین میشد از ایشان به عنوان سرباز گمنام امام زمان(عج) یاد کرد. با توجه به شغل ایشان که فرمانده پدافند بودند فعالیت های ایشان در شهرهایی از جمله نطنز، بوشهر، کنگان، دیّر، عسلویه و دشت ارژن گسترده بود . شهید، تمام دوره های راداری در سطح بالا را گذرانده بود و از این بابت در شغل خود، متخصص بود.
همسر شهید همچنین، ویژگی شاخص ایشان را یاد کرد و گفت: شهید شیروانی، هرزمان پیشرفت نظام را می دیدند، سجده شکر به جا می آوردند و این رفتارشان برای ما الگو شده بود.
ایشان جزو پهلوانان به نام بوده و ورزشکار بودند و در رشته های تکواندو، شنا، تیراندازی، وزنه برداری و بدنسازی تقریبا دارای مدال بودند.
همسر شهید در ادامه در خصوص نحوه شهادت ایشان گفت:یک روز قبل از شهادت، با رصد دشمن، دستگاه راداری شناسایی شده بوده اما شهید، شجاعانه، جان خود را به خطر انداخته و چهار بار محل دستگاه را عوض کرد تا اینکه دستگاه و محل رادار مورد اصابت پهپادهای دشمن قرار گرفت و عملا ماموریت ایشان به اتمام رسید اما روز بعد با حضور در منطقه سیاخ دارنگون، جهت مقاومت و دفاع از وطن، مجددا محل حضور ایشان مورد اصابت پهپادهای دشمن آمریکایی صهیونی قرار گرفت و موج حمله ایشان را به همراه همرزمانشان پرتاب کرده بود، با توجه به بدن قوی ورزشکاری شهید، ایشان زنده مانده و سعی کرده بودند خودشان را به دستگاه نظامی جهت برخورد با پهپاد برسانند اما پهپاد مجددا حمله کرده و ترکش به پهلوی راست و پای ایشان اصابت کرد.
سرکار خانم زارعی استاد محترم حوزه نیز ضمن دلجویی از خانواده است شهید بزرگوار خاطر نشان کردند: در سفر به میناب، خانواده های شهدا آنقدر عجیب آرام، مقاوم، مسئول و وظیفه شناس بودند که می گفتیم اینجا نیازی نیست ما به ایشان روحیه بدهیم بلکه ما خودمان داریم یاد می گیریم و از ایشان روحیه می گیریم. بعضاً خانواده های شهدایی را ملاقات می کردیم که فرزندان خود را از دست داده بودند اما آرام بودند و می گفتند فدای حضرت آقا و این صبر و روحیه ایشان، برایمان خیلی عجیب بود.