در ابتدا طلبه ارائه کننده موافق به دلایل خود پرداخت و گفت:
۱.از دید شما عزت ملی چیست؟ تحمل رنج؟! عزت واقعی وقتی است که جوانان ایرانی بتوانند در وطن خود با آرامش و رفاه زندگی کنند، نه آنکه مجبور به مهاجرت شوند.
۲.نسل جوان ایران حق دارد که دریک کشور با اقتصاد عادی متصل به جهان زندگی کند. با باز شدن خطوط ارتباطی ، تنش ها را مدیریت میکنیم و حتی از جنگ جلوگیری میکنیم، اگر دقت بفرمایید تحریم ها بیشتر از حمله نظامی به زندگی عادی مردم آسیب زده به عنوان مثال: سقوط ارزش پول، بیکاری ، مهاجرت نخبگان،نابودی صنایع و....
۳.اگر میگویید آمریکا قابل اعتماد نیست،خب هیچ کشوری در عرصه ی بین الملل ذاتا قابل اعتماد نیست، از همین جهت ما معتقدیم که انزوای بین المللی باید شکسته شود واین انزوای بین المللی را آمریکا ایجاد کرده است.
در ادامه طلبه مخالف با بیان استدلال به ارائه مطالب خود پرداخت و تأکید کرد که نشستن پای میز مذاکره با ایالات متحده نه تنها هیچ سود و منفعتی برای کشور ندارد، بلکه کاملاً مضر و زیانبار است. به باور او، تجربه تاریخی تعامل با آمریکا، به ویژه روند مذاکرات هسته ای و خروج یکجانبه این کشور از برجام، به خوبی نشان داده که طرف آمریکایی به هیچ یک از تعهدات خود پایبند نبوده و صرفاً به دنبال منافع یکجانبه خود است. ایشان تأکید کرد که مذاکره در شرایطی که دشمن به صراحت سیاست های خصمانه خود را دنبال می کند، هیچ کمکی به تأمین منافع ملی نخواهد کرد و نمی تواند هیچگونه ضرر و تهدیدی را از کشور دفع نماید واین مخالف مذاکره است. وی در ادامه سخنان خود به پیامدهای واقعی چنین گفت وگوهایی اشاره کرد و گفت که نتیجه عملی مذاکره با آمریکا چیزی جز تعطیلی فعالیتهای صلح آمیز هسته ای ایران نخواهد بود. وی با استناد به بیانات رهبر معظم انقلاب خاطرنشان ساخت که آمریکایی ها به صراحت خواستار توقف کامل غنی سازی در ایران هستند و این خواسته به معنای چشم پوشی از دستاوردهای علمی و فناوری مهم کشور است . به گفته وی، این در حالی است که انرژی هسته ای یک ضرورت برای زندگی مدرن و پیشرفت کشور محسوب می شود و کشورهای پیشرفته نیز از آن بهره می برند. از نظر طلبه، مسئله اصلی آمریکا با جمهوری اسلامی، نه برنامه هسته ای، بلکه اصل استقلال و نظام ارزشی ایران است و حتی اگر بر سر مسئله هسته ای کوتاه بیاییم، دشمن بهانه های دیگری خواهد آورد . بنابراین، مذاکره در چنین فضایی نه تنها گرهی از مشکلات نمی گشاید، بلکه به بهایی سنگین یعنی تعطیلی توانمندی های ملی منجر خواهد شد.
استاد داور جناب آقای سلیمانی با اشاره به سیر تحول روابط ایران و آمریکا از دولت خاتمی تاکنون، به تحلیل تجربه زیسته مذاکرات پرداخت. ایشان با یادآوری دوران ریاست جمهوری محمد خاتمی و مذاکرات هستهای منتهی به توافقنامههای سعدآباد (۲۰۰۳) و پاریس (۲۰۰۴) خاطرنشان ساخت که در آن مقطع، ایران به عنوان اقدامی داوطلبانه برای اعتمادسازی، فعالیتهای غنیسازی خود را تعلیق کرد . با این حال، طرف آمریکایی به تعهدات خود برای عادیسازی روابط تجاری عمل نکرد و پرونده هستهای ایران نهایتاً با وجود همکاریهای گسترده، به شورای امنیت ارجاع داده شد. استاد داور سپس به دوران ریاست جمهوری احمدینژاد اشاره کرد که در آن، مذاکرات با وجود پیشنهادهای مستقیم از سوی ایران برای گفتگو، با بنبست همراه بود و شش قطعنامه شورای امنیت علیه ایران به تصویب رسید . به گفته ایشان، این دوره نشان داد که حتی تغییر رویکرد از تعامل تا مقاومت، نتوانسته محاسبه طرف آمریکایی را برای احترام به حقوق هستهای ایران تغییر دهد.
ایشان در ادامه به دولت روحانی و توافق برجام اشاره کرد که حاصل بیش از یک دهه مذاکره فشرده بود. ایشان تأکید کرد که در این توافق، ایران محدودیتهای بیسابقهای را بر برنامه هستهای خود پذیرفت و راستیآزماییهای فراپادمانی را به مدت حدود دو سال اجرا کرد، اما دولت آمریکا در سال ۲۰۱۸ به صورت یکجانبه از توافق خارج شد و تحریمهای شدیدتری را با راهبرد فشار حداکثری اعمال نمود. استاد داور با طرح این پرسش که آیا تجربه برجام به ما نیاموخت که اعتماد به تعهدات شفاهی و کتبی آمریکا در بهترین حالت بینتیجه و در بدترین حالت پرهزینه است؟
وی به دولت جدید آقای پزشکیان اشاره کرد و گفت که با وجود تغییر لحظات و ابراز تمایل برای مذاکره، هنوز نشانهای از تغییر ماهیت سیاستهای خصمانه آمریکا دیده نمیشود. نتیجهگیری نهایی استاد این بود که مذاکره با آمریکا، نه تنها در دولتهای گذشته منفعتی برای منافع ملی نداشته، بلکه با توجه به خروج آمریکا از برجام و عدم پایبندی به تعهدات الجزایر ، تجربهای تکرارشونده از بدعهدی است.
