صحیفه، چشمه ای است که از آن جویبارهای اخلاق، ادبیات، تربیت، سیاست، اقتصاد و ... روان شده است
روزگاری که امویان پس از جنگیدن تا آخرین نفس و آخرین سلاح با رسول خدا صلی الله علیه و آله و سلم به ناچار و پس از شکست در فتح مکه مسلمان شدند، اینک به استحکام بنیانهای کاخ شاهنشاهی خویش با کشتار مخالفان و تطمیع انسانهای سست اراده، تقویت اندیشه های غیر دینی (مانند مرجئه)، گسترش خوشگذرانی با ارج نهادن به خنیاگران، رقّاصان، شاعران مزدبگیر، قماربازان، میگساران، حدیث سازندگانِ مواجب بگیر، منصب دادن به غیر مسلمانان در بالاترین سطوح حکومت اسلامی و ... می پرداختند و روح معنویت و مذهب را کشته بودند، صحیفه سجادیه افق آگاهی دینی را برای مسلمانان گسترش می داد و می دهد
صحیفه دارای ۵۴ نیایش است که حضرت برای دو پسرشان (امام باقر و زید) نقل فرمود و به آنان سفارش کرد از آنها محافظت کنند. امام صادق علیه السلام که در سنین کودکی در این جلسه ها شرکت داشت، به فرزندش اسماعیل و به نوادگان امام مجتبی (محمد و ابراهیم که پسران عبدالله بن حسن بودند) فرمان داد تا این اثر ارزشمند را از مدینه خارج نکنند، زیرا بیم آن می رفت با شهادت آنان، کتاب نیز از بین برود
