پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

یک سوالی که در ایام فاطمیه توسط شیعه و اهل سنت مطرح می‌شود این است، زمانی که پیامبر(ص) در قید حیات بودند مردم برای اینکه از آب وضوی پیامبر(ص) تبرّک بگیرند دور پیامبر(ص) جمع می‌شدند نه از سر ریا بلکه از روی صدق این کار را انجام می‌دادند. حال چه شده که بعد از حدود دو ماه از وفات پیامبر( ص)  می‌بینیم که به دختر پیامبر(ص) جسارت شد اما کسی برای کمک نیامد. آب وضوی پیامبر(ص) کجا؟ پاره تن پیغمبر کجا؟ حال تصور کنید فقط اینجا نبود بلکه همه انبیاء و اولیاء هم در زمان حیات کسی از آنها بدی ندید و همه به این موضوع اذعان داشتند. امام حسین (ع)که به سخاوت و کرامت معروف بودند اما در واقعه کربلا مردم ایشان و خانواده‌شان را تنها گذاشتند. یا حتی به این بزرگواران ضربه هم زدند. در زمان حضرت زهرا ( س) و حضرت علی( ع) آنقدر شایعه‌سازی کردند که همه از امیرالمومنین جدا شدند و زمانی که ایشان با حضرت زهرا(س) شبانه به در منزل انصار می‌رفتند به ایشان می‌گفتند: دیر آمدی و ما با ابوبکر بیعت کردیم. حضرت زهرا (س) و امیرالمومنین تنها و غریب شدند و اتفاقات غدیر را کنار گذاشتند و اهمیت ندادند و تنها کسی که با همه توان و تمام قد پشت امیر ماند فقط زهرای مرضیه بود. حتی خودش و فرزندانش را هزینه کرد.