پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

احترام ونيكي به پدرومادر در منطق اسلام جز‌ء وظايف هم انساني الهي وديني است. درميان فرزندان بار پيش مي آيد كه در بحث اطاعت ازوالدين واحترام به آنان خلط صورت گرفته است به طوري كه در بساري موارد مرز اطاعت واحترام به والدين قابل تميز نيست. البته بايد متذكر شد كه نظرات فقها هم در اين مورد متفاوت مي باشد فقهاي اماميه در تفسير حدود اطاعت فرزند از والدين، از حيث موضوع‌شناسي، مبناي ادله، و نسبت آن با ساير احكام شرعي، ديدگاه‌هاي متنوعي ارائه داده‌اند. برخي از فقها اطاعت از والدين را صرفاً در حوزه‌ي احكام مباح و غيرواجب و غيرحرام لازم دانسته‌اند و معتقدند در مواردي كه والدين فرماني برخلاف واجبات شرعي يا حقوق فردي و عرفي داشته باشند، اطاعت از آنان نه‌تنها لازم نيست بلكه ممكن است حرام نيز باشد. در مقابل، برخي ديگرازعلما با استناد به روايات فراوان درباره حرمت عُقوق والدين و لزوم رضا و خشنودي آنان، دايره‌ي اطاعت را بسيار گسترده‌تر دانسته و حتي آن را در بسياري از امور غيرعبادي و عرفي نيز لازم شمرده‌اند.با همه اين تفاوت همه آن ها در اين كه هيچ گونه بي احترامي به والدين نبايد صورت بگيرد وحدت نظر دارند اما درمقابل فرهنگ غرب اين احترام واطاعت به والدين جايگاهي ندارد وارزش برابري مبناي اصلي شكل دهي نسبت ميان جايگاه والدين وفرزندان است براين اساس كسي كه در مقام فرزند قرار مي گيرد پيش از آن كه در مقام طاعت واحترام نسبت به والدين قرار گيرد شخصيتي مستقل با حقوق بنيادين شناخته مي شود بنابرين هرگونه انتظار از فرزند بدون لحاظ قرار دادن حقوق وي تعارض آشكار با كرامت انساني است.