پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

دعا كردن راهي براي طلب نيازها و خواسته‌هاي انسان از خداوند است؛ اين راه ارتباطي را خود خداوند براي انسان‌ها به وجود آورده و از آن‌ها خواسته تا او را بخوانند تا اجابت شوند. تمامي ارزش و بهاي انسان‌ها به ميزان ارتباط و نزديكي‌شان با خداوند است و در واقع دعا كردن براي تكامل و ارتقاي روح انسان مورد نياز است. روح و فطرت خداجوي آدمي با خواندن دعا و راز و نياز با معبود خويش سيراب مي‌شود و همين مناجات به او كمك مي‌كند تا راه راست را دريابد و از بيراهه‌ها و گمراهي در اين دنيا ايمن شود؛ چرا كه بنا بر آيات، اگر فردي ارتباطش با خدا قطع شود و به درگاه او دعا نكند، به ضلالت و تاريكي سقوط مي‌كند. دعا از اقسام گوناگوني مانند دعاي لفظي، مصداقي، قلبي و غيره برخوردار است و تحت شرايط خاص و با تأثر از موانعي، ممكن است اجابت نشود. از طرف ديگر، رسول خدا (ص) و اولياي الهي مي‌توانند در حق مؤمنين دعا كنند و دعاي ايشان هميشه مورد اجابت قرار مي‌گيرد و تمامي مؤمنان نيز مي‌توانند با توسل به اين بزرگواران، از دعاي خير آن‌ها بهره‌مند گردند؛ اما اگر شخصي به گناهان كبيره، شرك و كفر آلوده باشد، نه تنها دعاي خود شخص، بلكه دعاي ديگران و حتي پيامبران نيز در حق او مورد اجابت قرار نمي‌گيرد، مگر اينكه توبه كند و به سوي خدا بازگردد. دعا علاوه بر جايگاه رفيعي كه نزد پروردگار دارد، آثار و فوايدي براي مؤمنين در دو دسته فردي و اجتماعي در زندگي دنيوي و اخروي به ارمغان مي‌آورد. آثار فردي در دنيا شامل پاسخ به نيازهاي فطري، خداشناسي، خودشناسي، آرامش روح، شرح صدر و افزايش رزق است، در حالي كه آثار اجتماعي آن شامل افزايش اتحاد، كاهش مشكلات اجتماعي، افزايش صبر و سلامت رواني جامعه مي‌باشد. در زندگي اخروي نيز، دعا موجب برخورداري از مغفرت، عزت، افزايش حسنات، شفاعت و لقاالله مي‌گردد و در سطح اجتماعي نيز به افزايش وحدت ميان مؤمنين، ورود به بهشت و همنشيني با پيامبران و اولياي الهي منجر مي‌شود.