پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

«لقاء الله»، به‌عنوان يكي از مفاهيم بنيادين در نظام معرفتي قرآن كريم، جايگاه مهمي در شكل‌دهي به نگرش و رفتار انسان مؤمن دارد. اميد به لقاء الله نه تنها به عنوان باوري الهي، بلكه به عنوان يك عامل تربيتي و معنوي، در آموزه‌هاي ديني و تفاسير اماميه مورد توجه جدي قرار گرفته است. پژوهش حاضر با عنوان «اميد به لقاء الله از منظر مفسران اماميه» با هدف تبيين مفهوم اميد به لقاء الله و تحليل جايگاه آن در حيات ايماني انسان از ديدگاه مفسران اماميه انجام شده است. در اين پژوهش، با تأكيد بر محوريت اميد به لقاء الهي، عوامل و زمينه‌هاي شكل‌گيري اين اميد، موانع تضعيف يا زوال آن، و نيز آثار فردي و اجتماعي مترتب بر اميد به ملاقات پروردگار در قيامت مورد بررسي قرار گرفته است. در اين راستا، ابتدا آيات مرتبط با اميد به لقاء الله استخراج و تحليل شده و سپس ديدگاه‌هاي مفسران اماميه در تبيين زمينه‌ها، موانع و آثار اين اميد، با رويكردي توصيفي- تحليلي و مبتني بر منابع تفسيري معتبر اماميه مي‌باشد. نتايج اين بررسي نشان مي‌دهد كه اميد به لقاء الله، بر پايه شناخت عميق از صفات الهي، ايمان راستين، و عمل صالح استوار است؛ در حالي كه غفلت از گناه و دنياگرايي از مهم‌ترين موانعي هستند كه اميد انسان به لقاء الله را تضعيف يا زايل مي‌كنند.همچنين، اين اميد آثار مهمي چون استقامت و پايداري در اعتقادات و اعمال ،آسان شدن عبادات، بهره مندي از هدايت الهي و وعده الهي به پيروزي در مقابله با دشمن را در پي دارد. اين تحقيق تلاش دارد با توضيح دقيق و علمي مفهوم مورد نظر، زمينه‌اي براي افزايش معنويت و تقويت انگيزه‌هاي الهي در زندگي فردي و اجتماعي انسان مؤمن فراهم كند.