پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

چكيده شك به معناي مورد نظر در تحقيق، يكي از رزائل اخلاقي است كه قرآن، آن را مذموم شمرد، و از آن نهي نموده است چرا كه داراي عواقب و پيامد هاي ناگواري است كه انسان را به ورطه ي ضلالت و گمراهي مي كشاند. در طول تاريخ همواره هاديان و راهنمايان بشر ضمن ناپسند دانستن اين نوع شك سعي نمودند كه يقين به اصول دين را به عنوان راهي براي هدايت افراد بشري معرفي كنند و همچنين افراد داراي يقين را به عنوان الگو معرفي نمايند تا ديگران به پيروي از آنان سعادت يابند، همچنين نقش عمده اي در تشكيل جامعه مطلوب انساني ايفا نمودند و در راه هدفشان كه قرب الهي بود از هيچ تلاشي دريغ نورزيدند. آنان پيامبران الهي بودند كه در برابر دعوت مردم به اصول دين و فروع آن، نه تنها با مخالفت آنان روبرو شدند، بلكه با عناد و سرپيچي از دستورات سفيران الهي، به تمسخر، و اذيت آنان پرداختند و بدين وسيله عذاب الهي و شقاوت ابدي را براي خود به وجود آوردند. در اين پژوهش به دست آمد كه شكي كه كفر محسوب مي شود و انسان شاك در آن، كافر معرفي مي گردد، شكي است كه بعد از علم و آگاهي از واقعيت ها صورت مي گيرد، در اين نوع شك، شاك، نه تنها واقعيت ها را انكار مي كند، بلكه پوششي بر روي واقعيت ها قرار مي دهند تا ديگران آن ها را نبينند و بدين وسيله موجب گمراهي ديگران مي شوند . كليد واژه ها شك، يقين، قرآن، نا امني روحي.