بسياري از معارف توحيدي، مانند منزّه بودن خدا از مكان، زمان، صورت، حسّ، عضو، رؤيت با حواسّ، و نيز منزّه بودن عرش و كرسي از مادّه و جسميّت كه اكنون براي ما جزو بديهيات است، در زمان امامان معصوم (عليهمالسلام) حتي براي اصحاب آنان جزو مباحث نظري بود كه اصحاب يا اين مطالب را از حضرات معصوم(عليهمالسلام) مي پرسيدند و يا براي اطمينان، عقايد خويش را به آنان عرضه مي كردند. نمونه آن حضرت عبدالعظيم حسني(رضوان الله تعالي عليه) است كه عقايد خود را چنين بر حضرت امام هادي(عليهالسلام) عرضه داشت: "من معتقدم خداي سبحان يكي است و مانند او هيچ چيزي نيست، او خارج از دو حد افراط و تفريط است افراط يعني تشبيه بدون تنزيه و تفريط يعني تنزيه صرف كه همان تعطيل است او جسم و صورت نيست، از جوهر و عرض منزّه است بلكه او جسم و صورت را مي آفريند و خالق جوهر و عرض است....
حضرت امام هادي(عليهالسلام) ضمن تأييد اعتقادات جناب عبدالعظيم حسني(رضوان الله تعالي عليه) فرمود: "به خدا سوگند! اين همان دين خداست كه آن را براي بندگانش پسنديده است»
برشی از کتاب توحید در قرآن، آیت الله جوادی آملی، ص ۲۸۹
