خانم غلامپور در ابتدا بیان کرد: امام علی علیه السلام در حکمت 46 می فرماید گناهی که تو را پشیمان کند، بهتر از نیکی است که تو را به خودپسندی وادارد. تصور کنید دو شخص را که یکی گناهی کرده و به شدت پشیمان است و دیگری ثوابی انجام داده و دچار عجب شده است .
وی در ادامه افزود: حضرت در این حکمت اشاره به این مطلب دارند که گناهی که تو را شرمنده کند از کار خوبی که مغرورت کند بهتر است، کسی که عجب و غرور داشته باشد از چشم خدا می افتد و انسان مغرور از چشم مردم هم می افتد .
این پژوهشگر حوزوی با اشاره به روایت امام صادق علیه السلام اظهار کرد: امام صادق علیه السلام می فرماید خداوند به داوود نبی فرمود گناهکارها را بشارت بده و به آدم های خوب انذار بدهف گناهکار که نادم شود من گناهش را می پذیرم و صدیق را انذار بده چون دچار عجب نشود.
وی در ادامه در پاسخ به سوال چرا گناهکار را خداوند بشارت می دهد، بیان کرد: خداوند گناهکار را بشارت می دهد چون یکی از کارهای شیطان نا امید کردن گناهکاران است . مثلا شخصی شراب خورده شیطان به او می گوید تو شراب خوردی و اعمال تو قبول نیست، برای چه تو نماز می خوانی؟ به این ترتیب از رحمت خداوند او را نا امید می کند و نا امیدی بالاترین گناه است .
خانم غلامپور در ادامه افزود: خداوند به نیکوکاران هشدار می دهد چرا که شخص به خاطر اعمالی که انجام داده دچار غرور و خود پسندی می شود و اعمال خود را نابود می کند. عجب یک رذیله اخلاقی است که موجب حبط عمل می شود.
وی در پایان بیان کرد: اگر ما شب و روز عبادت کنیم آیا می توانیم نعمت های خداوند را شکر گذاری کنیم پس چرا با انجام کوچکترین عملی دچار غرور می شویم و خدا را بنده نیستیم. اگر عجب به سراغ انسان بیاید ایمان انسان متزلزل شده است.
