پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

روایت اخلاص و ایثار؛ وداع با سرگرد پاسدار شهید فرهاد نصوری

خانم فریبا نصوری؛ دانش آموخته مدرسه علمیه تخصصی الزهراء سلام الله علیها بندرعباس، گفت: شهید فرهاد نصوری، رزمنده‌ای بی‌ادعا از اسلام‌آباد غرب که در عرصه‌های جهادی و خدمتی فراتر از وظیفه می‌درخشید.

به گزارش پایگاه خبری اطلاع رسانی حوزه علمیه خواهران هرمزگان؛ خانم فریبا نصوری؛ دانش آموخته مدرسه علمیه تخصصی الزهراء سلام الله علیها بندرعباس، خواهر شهید فرهاد نصوری بیان کرد: سرگرد پاسدار شهید فرهاد نصوری، متولد ۱۲ خرداد ۱۳۷۴ در اسلام آباد غرب، در تاریخ ۱۱ اسفند ۱۴۰۴ در بستک به شهادت رسید و مزار مطهر ایشان در گلزار شهدای بندرعباس واقع شده است.

خانم فریبا نصوری اذعان داشت: شهید پاسدار نصوری از نیروهای مقاومت بود که به همراه تعدادی از دوستانش به صورت داوطلبانه در قالب گروه‌های جهادی حضور می‌یافت و با وجود آنکه مسئولیت اصلی او در حوزه امور دفتری و نیروی انسانی تعریف شده بود اما هنگام برگزاری اردوها که طبق روال معمول رانندگی بر عهده سربازان قرار می‌گرفت با مشاهده ضعف آن‌ها در رانندگی شخصاً پشت فرمان مینی‌بوس می‌نشست و با تأکید بر اینکه «بچه‌های مردم و دختران گناه دارند» و در پاسخ به همکارانی که از او می‌خواستند صرفاً در چارچوب وظایف خود عمل کند،بر ادامه این اقدام اصرار می‌ورزید و در همه عرصه‌ها بسیجی‌وار و فراتر از وظیفه عمل می‌کرد.

خواهر سرگرد پاسدار شهید فرهاد نصوری افزود: او هرگز فردی نبود که از زیر کار فرار کند و هر کاری را که در آن مهارت داشت و در محیطی به انجام آن نیازمند بودند با جدیت و مسئولیت‌پذیری کامل انجام می‌داد.

وی اضافه کرد: شهید اهل ریاکاری و خودنمایی نبود و درباره فعالیت‌ها و کارهای خود سخنی نمی‌گفت؛ حتی زمانی که به مأموریت می‌رفت و روز بعد با تأخیر در محل کار حاضر می‌شد، در مواجهه با توبیخ فرمانده، تنها با لبخندی پاسخ می‌داد و هرگز اعتراضی نمی‌کرد که علت تأخیرش مأموریتی بوده که خود فرمانده او را بدان مأمور کرده است.

خانم نصوری تصریح کرد: همکاران او از صبوری و بی‌اعتنایی‌اش به مال دنیا یاد می‌کردند و می‌گفتند شهید با مهربانی و تواضعی مثال‌زدنی رفتار می‌کرد و چنان برخوردی داشت که گویی انسانی دنیا‌دیده در سنین بالاست و دنیا برایش ارزشی ندارد و هرگاه مشاهده می‌کرد دو نفر با هم دچار تنش یا درگیری شده‌اند با آرامش میانجی‌گری می‌کرد و میان آن‌ها صلح و آرامش برقرار می‌ساخت.

خواهر شهید اظهار داشت: شهید همواره توکلش به خدا بود و هرگز شکایتی از سختی‌ها و آسایش‌های زندگی نداشت، چه از نظر مالی در مضیقه بود و چه تمکن مالی داشت و پیش از خواب، رسم ادب به‌جا آورده و دست مادر خود را می‌بوسید.

دانش آموخته مدرسه علمیه تخصصی الزهراء سلام الله علیها بندرعباس بیان داشت: از سال ۱۳۹۱ که خواهرش در کانون مساجد مشغول به کار شد تا سال ۱۳۹۹ که شهید به بستک منتقل شد، ایشان هر روز و در تمامی مأموریت‌ها خواهرش را  همراهی می‌کرد و هيچگاه اعتراضی نداشت و احساس خستگی نمی کرد.

خانم فریبا نصوری در پایان خاطر نشان کرد: شهید، که درخواست انتقالی‌اش به بندر عباس پذیرفته شده بود و تا پایان سال قصد عزیمت به این شهر و سکونت در خانه‌ای که تهیه کرده بود را داشت، اکنون فقدانش، جامعه و خانواده را از وجود فردی مفید و پشتوانه‌ای قابل اتکا محروم ساخته است. همسر شهید، با قلبی اندوهگین، این فقدان را نه تنها برای خود، بلکه برای جامعه و خانواده‌ی داغدارش، ضایعه‌ای بزرگ می‌داند.

تهیه و تنظیم: صفورا صفایی