به گزارش معاونت پژوهش حوزه علمیه الزهرا (س) مینودشت نشست با موضوع جایگاه علم لدنی حضرت زهرا(س) درمنابع شیعی در تاریخ 25/09/1404 توسط آقای دکتر فردین جمشیدی مهر در مدرسه علمیه مینودشت برگزار گردید. مقام علمی حضرت فاطمه زهرا (س) یک دانش اکتسابی یا قراردادی نیست، بلکه تجلی ذاتی مقام اتحاد وجودی ایشان با نبی مکرم (ص) و ائمه معصومین (ع) در قالب نور واحد است.
1- مبنای وجودی:اتحاد وجودی به این معناست که حضرت زهرا (س) بخشی از حقیقت واحدی هستند که مبدأ هستی و منبع وحی است. این یگانگی، علم ایشان را از هرگونه اکتساب دنیوی (دانش اعتباری) مبرا میسازدچرا که ارزشهای دنیوی در برابر حقایق ملکوتی زایل و پوچ هستند.
2-تجلی علم لدنی:علم لدنی، همان دانش ذاتی و کامل ناشی از این اتحاد است. این علم، نیازی به تعلیم ندارد، زیرا با ذات ایشان و خلقت نورانیشان درهم تنیده شده است. گریه و ادراک ایشان، در واقع ادراک ماهوی از حقایق ثابت و غیرقابل زوال است که از ساحت حواس پراکندۀ مادی فراتر میرود و به ادراک واحد نورانی دست مییابد.
3-سندیت در منابع:این اتصال مستقیم به منبع نامتناهی علم، حجت بودن ایشان را تأسیس میکند. مقاماتی مانند “صدیقه کبری” و “مُحدَّثه” در منابع شیعی، تجلی بیرونی این احاطۀ علمی ذاتی هستند؛ چنانکه خطبۀ فدکیه نمودی از این دانش فراگیر است که از ساحت بشری عادی برنخاسته، بلکه از سرچشمۀ علم الهی سرازیر شده است. علم لدنی حضرت زهرا (س) تجلی دانش ذاتی آن «نور واحد» است که بر پایه اتحاد وجودی ایشان بنا شده و از هرگونه اکتساب دنیوی (اعتباری) مبرا میباشد.
