پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

حجاب در فرهنگ ملي و ديني ما از منزلت رفيع و ارزشمندي برخوردار است و ضرورت آن نه تنها در ميان تمامي مذاهب اسلامي، بلكه در همه آيين هاي آسماني پذيرفته شده و مورد وفاق است. اين حكم به دليل استناد قرآني آن، ابدي و جاودان خواهد بود و حفظ آن براي زنان و مردان نقش بزرگي در پاكي اخلاق و حفظ اصالت و هويت فرهنگي ملي دارد. در مورد احكام شرعي مانند حجاب، اين سؤال مطرح است كه آيا حكم وجوب حجاب، مانند نماز و روزه، فردي است و حكومت اسلامي حقي در اجبار افراد به رعايت حجاب ندارد، يا همانند وجوب حج، خمس و زكات از شمار احكام اجتماعي است كه حكومت اسلامي بايد با وضع قوانين از بي‌حجابي جلوگيري كند. يافتن پاسخ اين سؤال، مسئله‌ي اجباري بودن حجاب را از منظري جديد به چالش مي‌كشد. پژوهش حاضر با هدف ارزيابي ادله‌ي فردي يا حكومتي بودن حكم حجاب، به روش تحليل آراي موافق و مخالف انجام شد. يافته‌هاي پژوهشي نشان داد كه حجاب و حكم فقهي آن، حقيقتي فردي با آثار غيرقابل انكار حكومتي است. از اين‌رو، در فرض آسيب‌هاي اجتماعي مترتب بر آن، حكومت مي‌تواند مانند يك حكم ثانوي، آحاد جامعه را به رعايت پوشش مطلوب شرعي ملزم كند. بدحجابي از مسائلي است كه سلامت فرد و اجتماع را با مخاطره مواجه مي سازد و پيامدها و آسيب هاي جبران‌ناپذيري را بر امنيت جامعه تحميل مي كند؛ آسيبي كه گاه مسيري انحرافي و بازگشت‌ناپذير را رقم مي زند.