پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

چكيده تربيت دوران جنيني از حساسترين مراحل رشد انسان است كه در قرآن و روايات با دقت و عمق به آن توجه شده است. اين پژوهش با روش توصيفي-تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي و بررسي آيات قرآن و روايات معصومين عليهم‌السلام انجام شده و هدف آن بررسي چگونگي، امكان و مصاديق تربيت در دوران جنيني از منظر قرآن و روايات مي‌باشد. نوآوري اين تحقيق در تبيين نظام‌مند و جامع سه محور اصلي «امكان تربيت»، «عوامل مؤثر» و «مهارت‌هاي تربيتي» در دوران جنيني با محوريت آيات و روايات است كه ان شاءالله قابل استفاده باشد. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد كه از نگاه قرآن و روايات، دوران جنيني دوران تربيت‌پذيري است. جنين موجودي تأثيرپذير بوده و از استعداد پذيرش تأثيرات معنوي، اخلاقي و رفتاري از طريق مادر برخوردار است. آيات قرآن با توصيف دقيق مراحل خلقت جنين بر هدفمند بودن آفرينش و قابليت‌هاي او تأكيد مي‌كند. عوامل مؤثر بر تربيت در اين دوران شامل دو دسته اصلي است: نخست، تغذيه مادر كه نقش بنيادين در رشد جسمي و معنوي جنين دارد. روايات بر مصرف غذاهايي مانند شير، گوشت، انار، خرما، كندر، به و كاسني تأكيد كرده و آنها را در هوش، شجاعت، زيبايي و خوش‌اخلاقي فرزند مؤثر دانسته‌اند. دوم، رفتار و اعمال والدين به ويژه مادر كه شامل تغذيه حلال، كنترل استرس، شادابي و نشاط، سخن گفتن با جنين و نوازش او مي‌شود. مهارت‌هاي مؤثر در تربيت دوران جنيني از نگاه قرآن و روايات عبارتند از: توحيد باوري، نماز، انس با قرآن، دعا، دائم الوضو بودن، صدقه، نذر و انتخاب همنشينان خوب. مادر با بهره‌گيري از اين مهارت‌ها مي‌تواند زمينه سعادت فرزندش را فراهم كند. همچنين پدر با ايجاد محيط آرام، محبت و گوش شنوا داشتن در اين تربيت نقش دارد. نتيجه آن كه تربيت دوران جنيني در آموزه‌هاي اسلامي جايگاهي بنيادين دارد و والدين با آگاهي از مسئوليت خويش در اين دوران مي‌توانند با بهره‌گيري از رهنمودهاي قرآن و روايات، زمينه پرورش نسلي سالم و صالح را فراهم آورند. كليد واژه: تربيت، امكان تربيت جنيني، مصاديق تربيت جنيني، عوامل تربيت جنيني