پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

خانواده به عنوان بنيادي‌ترين نهاد اجتماعي، نقشي تعيين‌كننده در سلامت اخلاقي و رواني جامعه دارد. امروزه پديده طلاق به يكي از جدي‌ترين آسيب‌هاي اجتماعي تبديل شده كه بنيان اين نهاد مقدس را نشانه رفته و پيامدهاي عميقي بر زوجين، فرزندان و فرهنگ جامعه بر جاي مي‌گذارد. اهميت اين پژوهش از آنجا ناشي مي‌شود كه در عصر كنوني، تغييرات سريع فرهنگي، فشارهاي اقتصادي و تضعيف باورهاي معنوي، خانواده‌ها را بيش‌ از پيش در معرض فروپاشي قرار داده است. از سوي ديگر، اعتقادات ديني به عنوان نيرويي دروني مي‌توانند با جهت‌دهي به رفتار و اخلاق انسان، مانع از بروز اختلافات عميق شده و پيوند زناشويي را مستحكم‌تر سازند. بنابراين بازخواني نقش دين در كاهش اين آسيب اجتماعي، يك ضرورت علمي و فرهنگي به شمار مي‌آيد. اين تحقيق با روش توصيفي _ تحليلي و با استفاده از منابع كتابخانه‌اي و متون ديني انجام شده است. يافته‌هاي پژوهش نشان مي‌دهد طلاق ريشه در عوامل فردي مانند ضعف ايمان، ناراحتي‌هاي روحي، فساد اخلاقي و عوامل اجتماعي نظير پذيرش اجتماعي طلاق، فقر اقتصادي و رواج تجمل‌گرايي دارد، و نقش هر يك از اين عوامل در وقوع طلاق نيز به روشني بيان شده است. در مقابل، آموزه‌هاي ديني از جمله حسن معاشرت، حفظ عفت، گذشت، تقوا و... نقشي اساسي در استحكام خانواده ايفا مي‌كنند. قرآن كريم نيز با بيان كاركردهاي آموزه‌هاي ديني در ابعاد كُنشي مانند لزوم حضور زن در منزل در دوران عدّه، محدوديت زماني براي طلاق، و بينشي همچون ياد خدا، ايمان به معاد و عبرت‌‌گيري از پيشينيان، سعي در ارائه راهكارهايي در جهت مقابله و پيشگيري از فروپاشي كانون خانواده نموده است. بنابراين هرچه باورها و اعتقادات ديني در زندگي زوجين عميق‌تر باشد، مقاومت خانواده در برابر بحران‌ها بيشتر و آمار طلاق كاهش مي‌يابد.