پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

تحقيق حاضر به بررسي فقهي جراحي‌هاي زيبايي و آرايش‌هاي جديد از منظر فقه اماميه پرداخته است. انسان فطرتاً كمال خواه است، به همين سبب براي رسيدن به كمال زيبايي گرايش به آرايش و زينت دارد .زنان در اين ميان به جهت لطافت ذاتي‌شان گرايش بيشتري به آرايش و زيبايي دارند. با وجود اينكه در طول تاريخ آرايش و زيبايي جايگاه خاصي در زندگي انسان داشته است اما ملاك زيبايي در اعصار گوناگون متنوع و متفاوت بوده است. از قرن بيستم در حوزه آرايش و زيبايي انواع و اقسام لوازم و آرايش‌هاي جديد و همچنين جراحي‌هاي زيبايي مرسوم شده ‌است. هدف از اين پژوهش واكاوي و تبيين جواز يا عدم جواز جراحي‌هاي زيبايي و آرايش‌هاي جديد از ديدگاه فقه اماميه از منظر نصوص و ادله شرعي است. با توجه به تحقيقات انجام شده ايران در انجام اين اعمال زيبايي از رتبه بالايي برخوردار است. بنابراين با توجه به خاستگاه ديني جامعه تبيين احكام فقهي اين مسائل ضرورتي است كه همه اقشار جامعه به آن نياز دارند. در نتيجه مسائلي مانند تغيير ظاهر طبيعي فرد استفاده از مواد و روش‌هاي غير طبيعي براي زيبايي و تاثيرات مختلف آن‌ها بر شخصيت فرد و جامعه احكام جراحي‌هاي زيبايي و آرايش‌هاي جديد از نگاه فقهاي اماميه از دو منظر احكام اوليه و ثانويه قابل بررسي است .در نهايت حكم اوليه اين اعمال از نظر فقهاي اماميه اباحه است و حكم ثانويه اين اعمال دربرخي مواردجايز و در برخي مواردحرمت است. از ادله قائلين به اباحه مي‌توان به اصالة اإلباحه و قاعده سلطه اشاره نمود. قائلين به حرمت در جراحي زيبايي نيز به ادله تغيير خلقت خدا، عدم مالكيت انسان نسبت به اعضاي بدنش تمسك جسته‌اند. اضطرار و ضرورت، عسر و حرج، مصلحت عناوين ثانويه‌ي هستند كه جواز جراحي زيبايي را ثابت مي‌كنند. ضرر،تدليس، لمس و نگاه حرام از عناوين ثانويه اثبات حرمت جراحي زيبايي هستند. حكم ثانويه آرايش را بر اساس ادله اسراف، ضرر، تدليس، تشبه به كفار و جنس مخالف، تبرج، مانعيت وضو و غسل، تقويت كفر حرام دانسته‌اند. در نتيجه اين پايان‌نامه به منظور ارائه يك ديدگاه فقهي جامع و همه جانبه نسبت به بررسي فقهي جراحي‌هاي زيبايي و آرايش‌هاي جديد از منظر فقه اماميه به روش توصيفي- تحليلي با ابزار كتابخانه‌اي و اسنادي تدوين شده است.