پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

تضاد ظاهري ميان كرامت ذاتي انسان و نهي شرعي از ايذاء و آسيب‌رساني به ديگران با ضرورت‌هاي تربيتي جهت پيشگيري از انحراف و اهمال كودكان، تنبيه بدني را به يكي از چالش‌برانگيزترين مباحث در تلاقي فقه و علوم تربيتي بدل كرده است. با توجه به تأثير شگرف تربيت فرد بر سلامت نسل‌هاي آتي و مسئوليت شرعي والدين و مربيان در قبال تربيت عبادي و اخلاقي كودكان، تبيين دقيق حدود شرعي و تربيتي اين روش، به‌ويژه در مواردي كه منجر به آسيب‌هاي جسماني مي‌گردد، ضرورتي اجتناب‌ناپذير است. اين پژوهش با هدف دستيابي به الگويي متوازن، درصدد واكاوي ابعاد فقهي و تربيتي تنبيه بدني كودكان و رفع تعارض احتمالي ميان رويكردهاي فقهي و يافته‌هاي نوين روان‌شناختي است. تحقيق حاضر با روش توصيفي-تحليلي و با بهره‌گيري از منابع كتابخانه‌اي، به استنباط حكم شرعي و بررسي چالش‌هاي فقهي از قبيل حدود و تعزيرات در پرتو روايات و اصول فقهي پرداخته است. نتايج نشان مي‌دهد كه شارع مقدس با در نظر گرفتن مصالح عاليه و تفاوت‌هاي فردي، رهيافت‌هايي را ارائه نموده كه امكان مديريت رفتار كودك را بدون ورود به آسيب‌هاي جسماني فراهم مي‌آورد. اين رويكرد ضمن تبيين دقيق محدوده و نحوه اعمال تنبيه، متصديان تربيت را در اتخاذ تصميمات صحيح ياري مي‌رساند تا فرآيند تربيت ديني به دور از آسيب‌هاي رواني و جسماني، در مسير مطلوب محقق گردد.