پایگاه معاونت پژوهش حوزه های علمیه خواهران سراسر کشور

اين پژوهش با هدف بررسي دقيق و روشن‌سازي حدود و الزامات حجاب شرعي از منظر فقه اماميه انجام شده است. در اين تحقيق، مباني فقهي، ادله قرآني و روايي حجاب در اسلام به دقت مورد تحليل قرار گرفته‌اند. بر اساس منابع معتبر فقهي، كيفيت و حدود پوشش زنان در سه وضعيت مختلف - برخورد با نامحرم، ارتباط با محارم (به جز همسر) و در حال اقامه نماز - به صورت تطبيقي بررسي شده است. يافته‌هاي اين پژوهش نشان مي‌دهد كه فقيهان اماميه بر پوشاندن تمام بدن به جز وجه و كفين (صورت و دست‌ها تا مچ) در همه اين حالات اتفاق نظر دارند. اين پوشش، به عنوان يك اصل اساسي در فقه اماميه شناخته مي‌شود. علاوه بر اين، تحقيق بر اهميت رعايت عفاف و پرهيز از جلب توجه به عنوان اصول مشترك در حجاب تاكيد مي‌كند. اين اصول، نه تنها در فقه اماميه، بلكه در ساير ديدگاه‌هاي اسلامي نيز مورد توجه قرار دارند. اين پژوهش، ضمن بررسي ابعاد فقهي حجاب، بر نقش مهم آن به عنوان يك مفهوم فرهنگي و ريشه‌دار در ساختار اجتماعي اسلامي نيز تاكيد مي‌كند. حجاب، فراتر از يك حكم شرعي، نمادي از هويت و ارزش‌هاي فرهنگي در جامعه اسلامي است و در شكل‌گيري هنجارهاي اجتماعي نقش بسزايي دارد.